Slaapkast

Toch hebben mensen pakweg 100 jaar geleden op deze manier geleefd. Wij doen het een paar dagen voor de lol, maar je hele leven primitief in een plaggenhut….. Aan de andere kant: die mensen van toen, de turfstekers, hadden geen idee hoe hun nazaten honderd jaar laten zouden wonen en welke faciliteiten en uitvindingen er dan gedaan zouden zijn. Maar ben je daar eenmaal aan gewend, dan kun je moeilijk terug. Wel een beetje, maar helemaal terug? 

Het is heel knus in onze slaapkast, zoals Paul de originele bedstee direct noemt. Na een paar keer krijg ik door hoe ik me daar elegant moet inhijsen en met een hopje op mijn plekje terechtkom.

Het houtkacheltje gaat elke avond aan, net als de vuurkorf buiten– in een man zit gewoon een pyromaan verscholen. Het heeft wat om er elke tien minuten een stuk hout in te gooien en zo je vuurtje aan de gang te houden. Vuurtjes vragen verzorging, anders kappen ze ermee. Een overeenkomst met de vrouw is dus wel duidelijk.

Eigenlijk zijn we een soort aan het kamperen. Alleen heb je dan meer kookspullen bij je. Nu sta ik in het donker koffie te zetten in een pannetje, met het filter op twee grote messen. Je vindingrijkheid wordt op de proef gesteld, maar dar hou ik van.

En misschien wel het mooiste: wat is het zalig stil. Zoals het in de stad nooit meer is….

(Visited 28 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *