David

De jongens vast wel in pais en vree een middagje bij de mobilhome en wij samen nog een keer naar Firenze. Moet te doen zijn. Als ervaren treinreizigers werpen we een biljet van 10 euro in de automaat in het stationsgebouw – tja, wegens siësta is het winkeltje annex kaartloket dicht van 12 tot 17 uur ongeveer – maar help. In plaats van wisselgeld rolt er een soort reçu uit. Hoe en waar dat inwisselbaar is? Zo ervaren zijn wij dus ook weer niet, zo zie je maar.

Maar ons krijg je niet klein. In Firenze is een megatreinstation, met echte loketten, waarboven een groot bord ‘Biglietti’hangt. Als we ergens moeten zijn, is het daar. Helaas zijn nog ongeveer honderd reizigers op datzelfde idee gekomen en mismoedig sluiten wij ons aan achter de slingerende rij wachtenden. De moeite wordt echter wel beloond. Want hoewel niet van harte, en er blijkt een hele boekhouding aan te pas te moeten komen (zó simpel is het dus echt niet!), krijgen we het geld terug en ook de kaartjes voor de terugreis. Volgende keer werpen wij maar precies gepaste muntjes in de automaat. Maar ja, als je alles van te voren weet, is het leven simpel.

Wij gaan voor David, want die was immers dicht laatst? Op de een of andere manier komen we echter niet aan hem toe. Steeds worden we weer afgeleid door iets anders; er is zoveel moois in die stad!

Er zit niks anders op: we zullen nog een keer terug moeten naar Firenze. Ik moet echt David zien in de Academia en ook de El Groce-kerk waar mensen als Michelangelo en Galalei begraven liggen. Maar die liggen er al een tijdje, en ik vermoed dat ze voorlopig echt niet weglopen.

(Visited 12 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *