Het loeit om het huis, ik hoor spullen schuiven boven op het terras (wat zou dat nou zijn?), een parasol hangt op zijn kop voor het raam, maar ik word net wakker, dus ik dacht ‘Laat maar even alsjeblieft, kan het straks?’ Dit waren exact mijn gedachten in de twee nachten toen ik indertijd moest gaan bevallen van mijn twee jongens. Weeën dienden zich in snel tempo aan, middenin de nacht. ‘Niet nu alsjeblieft, kan het morgenochtend? Laat me nog even slapen!’
Maar ja, met als toen trekt de natuur zich ook nu niets aan van mijn gezucht. Wind blijft loeien, kabaal op het terras wordt luider en de gordijnen hangen horizontaal in onze slaapkamer.
Storm in Griekenland.
Het had heus al wel eerder flink gewaaid. Natuurlijk. Windkracht 4, dat hier heftiger uitpakt dan in Nederland, omdat die dwars door het dal op ons dorp afkomt. Vandaag krijgen we windkracht 6. En dat is echt andere koek. Ik sta buiten en moet me schrap zetten, alsof er een orkaan losgebarsten is.
Stoelen liggen in een hoek van ons terras, kussens vliegen rond. Mijn wasje dreigt te ontsnappen van de lijn.
En daar gaat mijn kweekkasje – whap! – zo van de tafel, waar het op vastgeklonken zat, bijna over het hek in de sinaasappelbomen van de buren. Het nog niet helemaal vastgezette schaduwdoekdak van ons nieuwe paviljoen moet eraf, voordat het meegaat met de wind.
En wat is dat daverende geflapper? Oeps, mijn andere kas, mijn trots van de vorige zomer, die zo mooi schuil stond achter olijfbomen. Niks daarvan. De westenwind is onverbiddelijk, krijgt grip op hem van onderaf en het einde is zoek. De plastic tent wappert vrolijk mee, en trekt het skelet al uit de grond.
Met man en macht kunnen we hem temmen. De kleine kas met een snoerband en ducktape weer vast. Stoelen en kussens verankerd op het terras. Losse spullen in de grage, in de tuinkast.
Uitgewaaid zakken we neer op een stoel. Binnen, wel te verstaan.
Storm in Griekenland. Zo hevig hebben we het in die viereneenhalf jaar nog niet eerder beleefd.