48. Kantharos

Olieverf op canvas.

Om de galerie te starten klik op een foto. Het verhaal staat eronder.

Onze metalen theepot staat voor mijn neus, de deksel open. Wat er gebeurt, is heel grappig. Voor mijn ogen ontvouwt zich een landschap. Ik zie de zee, met een mooie weerspiegeling van het zonlicht. De hemel kleurt al oranje door de ondergaande zon. Op het water dobberen kleine schepen met hoge masten; aan de kustlijn verheft zich een berg. En ineens zie ik mijn volgende schilderij. 

Natuurlijk dient zich nog veel meer aan tijdens het schilderen. Vreemde dansende wezens op de bodem van de pot; tussen de schepen in ook moderne windmolens; een gevaarlijke waterval waaraan de zeelieden trachten te ontsnappen; en wat is dat voor een doodskop, en wat doet die skelethand daar? 

Ik koos voor een een voorstelling in drie delen, die elkaar overlappen, Trek de voorste twee weg, en je ziet heel wat anders. Wie dat dan zijn, weet ik niet. Of wel. Klap de twee overlappende panelen open en er verschijnt nog veel meer. De lichte wezens van de voorkant van het paneel komen terug. Maar het grote oog in de duisternis linksboven heeft een aanzuigende kracht.

De theepot transformeerde in een kantharos, een Oudgrieks woord (κάνθαρος) voor een soort antieke drinkbeker met grote oren, in de vorm van een diepe schaal op een voet. Ja, hij is onregelmatig, mijn kantheros, en sommige dingen kloppen misschien niet. Ik zie het heus wel. Maar het kan me nooit zoveel schelen. Of ik ben te ongeduldig.