Acrylverf op canvas, 70 x 70 cm.
April 2023
Vivaldi schreef er al een prachtig stuk over, dit jaar exact 300 jaar geleden. Niet alleen over de lente, maar over alle vier de seizoenen: Le Quattro stagioni. Een cyclus van vier vioolconcerten die elk een seizoen uitbeelden.
Maar het gaat hier specifiek om het voorjaar. Het langzame middendeel van dit driedelige stuk suggereert een lome middag. Een schaapherder ligt te slapen tussen zijn kudde en af en toe hoor je zijn hond.
Woef. Woef.
Een trouwe, rustige, al wat oudere hond, die even van zich laat horen. Verveeld? Uit gewoonte? Of wel degelijk om de schapen bij de les te houden? Wie zal het zeggen.
Woef. Woef.
Doordringend prikt de altviool de tonen met vaste tussenpozen tussen de zachte, trage, fijne melodielijnen door.
Ik was bezig met de ster en de andere bloemen, toen de hond er ineens bijkwam. Woef Woef. Hij hoort bij een van de wezens die het tafereel observeren. Dat was het moment dat ik zag dat dit over de lente ging.
Woef woef.
En ja, wat die spin daar nog doet, weet ik ook niet.