Boekje weg

Ik heb zoveel riemen en schouderbanden om mijn nek, dat ik mijn boekje met de Parijse plattegronden daar gewoon tussen klem. Op mijn buik. Ik heb mijn handen namelijk nodig om te kunnen fotograferen en het boekje zit daar strak genoeg. Dacht ik.

Tot ik na afloop van ons bezoek aan de Eglise Saint Julien le Pauvre met de prachtige, ruim 400 jaar oude acacia in het parkje daarnaast een greep deed om onze vervolgroute te bepalen.
Weg boekje!

Weg boekje? Boekje weg! Hoe kan dat nou? Ik zou het toch zeker wel gemerkt hebben als het tussen al mijn riemen en banden uitgevallen was? Natuurlijk loop ik de route terug tot het punt waarvan ik zeker weet dat ik het nog had, bij het Poolse religieuze gezelschap dat in knalrode gewaden die voor de Notre Dame reclame voor God stond te maken. Ze hadden Maria en Jezus bij zich. Maar nee hoor, geen boekje daar. Ik kijk zelfs in vuilnisbakken en speur rond of ik een laffe toerist met míjn boekje zie lopen. Als er al zo ’n toerist is, dan heeft zij zich inmiddels uit de voeten gemaakt. Geen boekje. Ik voel me ineens kaal zonder dat ding.

Maar waarom komt het niet in mij op om ook nog even door die kerk te lopen, Saint Julien le Pauvre? Dat bedenk ik me nu pas, te laat dus. Waarschijnlijk ligt daar ergens op de grond mijn boekje te slingeren.
Boekje weg. Ik zal me twee dagen moeten behelpen.

(Visited 11 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *