Ligne Rose

In het spoor van de Da Vinci-code wil ik nou wel eens die Ligne Rose zien: de historische nulmeridiaan die zo ’n grote rol in het boek van Dan Brown speelt en die dwars door Parijs loopt, gemarkeerd door medaillons van de negentiende-eeuwse wiskundige Arago, die de lijn opnieuw berekend heeft. Natuurlijk beginnen we dan bij het Louvre, hoe kan het anders. Daar loopt die lijn ook dwars doorheen.

Nu we toch bij het grote Louvre zijn, voel ik er veel voor om ook even binnen te gaan kijken. Mona Lisa en Vénus de Milo kennen we echt wel, maar toch is het leuk. Er is zoveel meer daar dat we nog niet gezien hebben. Voor je het weet, ben je uren aan het rondslenteren. We maken allebei foto ’s bij de vleet – ‘Dat wordt een duur fotoalbum ‘, grijnst mijn lief eventjes gemeen.
Als we trek in eten krijgen lopen we een koffiecorner in. Dure tent, chic, maar daar komt de serveerster die ons op zachte toon toevertrouwt dat alleen vandaag als je patisserie bestelt, de drank erbij gratis is. Alleen vandaag! Dan willen we dat wel doen, want dan valt het te betalen bedrag wel mee. Ik mag de taartjes uitkiezen op een grote tafel, geassisteerd door de zeer bedrijvige ober. Ik weet precies wat ik wil en wijs dat direct aan en dan wil ik even kijken wat Paul lekker zou vinden. Ober meent dat ook wel te weten. ‘Dan neemt u die toch? Een chocola en eentje chestnut? ‘
Ik schud mijn hoofd.
‘Waarom niet?’, klinkt het dan gekweld en ook verontwaardigd. ‘Dat is toch prima? Chestnut en chocola? ‘
Ik houd voet bij stuk en kies een andere voor mijn lief die er minstens zo heerlijk uitziet als de chocola voor mij. ‘OK dan… ‘, zucht Ober teleurgesteld. De man krijgt misschien provisie voor elk chestnuttaartje dat hij verkoopt.
Dus het donkere chocoladepatisserie staat spoedig voor onze neus, mijn neus dan, Paul heeft de andere. En ooohhhh…… alsof dat engeltje iets over je tong doet, dit is beslist geen productie van de lopende band, hier zijn de handen van de meesterbakker aan te pas gekomen. Wat is dat lekker zeg.
De rekening komt en dan gaan mijn wenkbrauwen toch de lucht in. Hoezo tien euro voor het kannetje koffie? Het zou toch ……
‘Ach, kan me niet schelen,’ zegt mijn lief vrolijk en onbezonnen. Kon ik ook maar zo zijn, denk ik dikwijls. ‘We zullen het wel verkeerd begrepen hebben.’

En dan, onverwacht, zie ik hem. We lopen weer buiten, achter de grote piramide langs, als plotsklaps het koperen plaatje voor mijn voeten opduikt. Ik heb gelijk de smaak te pakken en probeer ook de volgende te traceren. Maar helaas, het blijft bij een rond gat in het plaveisel waar er hoogst waarschijnlijk ooit eentje gezeten heeft, maar verder zijn ze gewoon niet te vinden.
Ach nou ja, ze zien er allemaal exact hetzelfde uit, dus laat ik het maar uit mijn hoofd zetten.

(Visited 5 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *