Ramses

Als ik me overgeef aan het verhaal vergeet ik dat het een toneelvoorstelling is. Dan staat hij daar gewoon echt, in levenden lijve. Ramses.

Het kan niet anders of de acteurs hebben kilometers aan videobanden bekeken om zo Shaffy tot in detail te bestuderen. Elk gebaar, elke beweging, het loopje van de oude Ramses, de houding van de jonge, het klopt allemaal. De liedjes klinken zelfs zoals het origineel. Nou goed, voor 90% dan, want elke stem is uniek en niet inwisselbaar voor een ander.
Maar wat knap!

Ramses de musical is een ontroerend document; een prachtig eerbetoon aan de twee jaar geleden overleden artiest. Een zanger en songwriter zoals we die in Nederland verder niet kennen. Tenminste, dat vind ik, want er zijn meer zangers die mij kippenvel bezorgen, maar ze zijn allemaal enig in hun soort. Zo ook Ramses, in hoge mate.
William Spaaij als Shaffy in zijn jonge jaren en Hans Hoes als de aftakelende oudere zanger in de laatste nacht van zijn leven: wat een kracht. Zoveel energie in hun vertolking. De bekende songs, ik vond het adembenemend zoals William die neerzette, gadegeslagen door Hoes, die soms mijmerend, soms wanhopig zijn leven aan zich voorbij zag trekken.
En laat ik ook Liesbeth List niet vergeten, een rol van de voor mij tot nu totaal onbekende Cindy Bell. Zij dééd Liesbeth niet, ze wás het ook. Haar stem paste ook helemaal bij de persoon die ze vertolkte. Prachtig hoe haar relatie tot Ramses op een subtiele manier uitgewerkt werd.

Ik zei het al gelijk, na afloop van deze fantastische voorstelling in de Leidse Schouwburg. Ik wil dit nog een keer zien. En dat gaan we ook doen. In Rijswijk, in maart.

(Visited 11 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *