Boem

Een gerommel ergens in de verte en dan een klap.
Boem!
Boem? Onweert het nou? Een beetje verbaasd staar ik naar de lucht, waar zelfs het kleinste dreigende wolkje ontbreekt. Raar. Maar het zal toch wel zo zijn. Ik vergeet het, tot het later op de dag nog een keer gebeurt. We lopen net van ons knalrode huurauto’tje naar ons appartement Mezzao, op Palliki. Een diep gerommel en boemboem! Deuren en ramen rammelen in hun sponningen en dan, ineens, gaat me een licht op.
‘Nee joh, niks onweer!’ roep ik. ‘Naschokken! Jeetje, dat zijn naschokken!’

We weten dat Kefalonia begin dit jaar geleden heeft onder een tamelijk zware aardbeving. Op het hele eiland zijn daar sporen van te zien in de vorm van gedeeltelijk weggeslagen wegen, kapotte daken en andere schade aan gebouwen. Hoe dichter we bij het schiereiland Palliki kwamen, hoe erger het werd. En inderdaad, zoals enkele eilanders ons al gezegd hadden: rond Lixouri is het het hevigst geweest en vooral openbare gebouwen zijn getroffen. Kerkjes met scheuren van boven tot onder, theatergebouwen, postkantoren en gemeentehuizen met beschadigde gevels. Woonhuizen zijn er – gelukkig voor de Kefaloniërs – redelijk van af gekomen met ‘slechts’ ingestorte daken, verschoven dakpannen of omgevallen tuinmuren. Met een stuk plastic is het voorlopig wel weer even voldoende bedekt. Veel schade is inmiddels zo goed en kwaad als mogelijk hersteld, zoals in de haven van Lixouri, maar er ligt nog genoeg dat nog gedaan moet worden. Maar ja, het is Griekenland. Pas als er geld is, kan er iets gebeuren!

Bijna dagelijks is er nog een naschok hoorbaar. Niet voelbaar. Er beweegt niks onder mijn voeten. Maar er is heel diep gerommel en Boem! Boem! met klapperende deuren. Alsof ergens een reus aan het wandelen is.
Kefalonia ligt precies op een breukvlak van twee tektonische platen en om de dertig jaar is het raak. De boel gaat schuiven. De laatste grote aardbeving overkwam het eiland in 1953. Toen moesten hele dorpen en ook de hoofdstad Argostoli bijna volledig herbouwd worden. Dat zal me een aardbeving geweest zijn.
Nu, in 2014, was het gelukkig een stuk minder dramatisch. En de naschokken al helemaal. Toch is het een rare gewaarwording. Binnenin de aarde rommelt het. Er gebeurt iets. Platen verschuiven en de aardkorst trilt. Dichter bij een aardbevingservaring ben ik nooit geweest maar het is voor mij al indrukwekkend genoeg. Want elke dag rijden we in het prachtige berglandschap, langs afgronden over smalle weggetjes waarvan delen zijn weggebeefd, weggerommeld. Ik hoef me alleen maar voor te stellen dat er op een middag ineens weer Boem! klinkt en we het weggetje in het gunstigste geval voor onze neus in de diepte zien verdwijnen…

Maar alles went. Zelfs naschokken. Na een paar dagen hoort het er gewoon bij. ‘Heb je die vannacht ook gehoord?’ vragen we elkaar dan. ‘Nee, was er weer eentje dan?’
‘Ja, maar er rammelde verder niks hoor….’
Kounopetra, heet het gehucht waar ons vakantieverblijf staat. ‘Bewegende rots’. Niet voor niets, natuurlijk.

Natuurgeweld: de mens is compleet ondergeschikt. De aarde is de baas. Het is maar dat wij dat weer even weten.

(Visited 32 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *