Clean ze houziz

CLEAN ZE HOUZIZ

We schrikken wakker van de bel.
‘Huh….?’ Ik heb even tijd nodig om te bedenken waar dat geluid vandaan komt. Waar ben ik? Mijn wekker wijst kwart voor tien aan, maar die is stil. Die gaat echt niet af in onze vakantie.
Vakantie! We zijn met vakantie! Direct zit ik overeind in bed, naast mij ligt Paul nog half bewusteloos.

De bel!
Bel? Hij gaat nog een keer. Ja, het is echt een deurbel! Zit op dit vakantiehuisje dan een BEL? 
‘Shit!’ Ineens weet ik het weer en spring uit bed. ‘Ze zijn er al! Ze komen schoonmaken!’
Paul draait zich naar me toe. ‘Wat? Nee joh. Kom, laat gewoon gaan….’
‘Nee, ze komen binnen hoor!’
Ik schiet al wat kleren aan en ben onderweg naar de voordeur. Als ik die open doe, zie ik ze staan. Twee Griekse dames, hoofddoek om, omringd door emmers, dweilen en bezems. En, het meest alarmerende: een sleutel in de aanslag, klaar om in ons slot te steken. ‘Kalimera!’ Met een stralende glimlach in koor. ‘We cum to clean ze houz!’

De eigenaresse van deze vakantiehuisjes, een kordate, kleine maar best omvangrijke Griekse, had het al gezegd een paar dagen geleden, toen ze ons wegwijs maakte. Hijgend en blazend, omdat het traplopen haar niet heel gemakkelijk afging.
‘Kijk uit,’ wees ze, ‘sluit de horren goed, de dieren vliegen anders zó binnen.’ Dat klopte, bleek. We hebben inmiddels kennisgemaakt met een opdringerig wespenvolk. Maar ja, het is september, dus dat kun je verwachten.
‘Denk erom,’ vervolgt ze, eenmaal bijgekomen van de klim naar boven, ‘laat de sleutel niet aan binnenkant van de deur zitten als je weggaat! Dan moet de sleutelmaker komen. Dat kost je veel geld!’

Maar haar belangrijkste mededeling moest nog komen.
‘En we cum to clean ze houziz. Niet elke dag, maar een paar keer per week maken we schoon. We start to clean ze houziz at TEN…!’
Het klinkt zeer resoluut en tevreden, maar ik doe mijn best om mijn mond niet te laten openvallen.
Om tien uur! Mijn hemel, ik heb vakantie!
Ze kijkt me streng aan, als of ze mijn gedachten heeft gelezen en knikt nog even bevestigend.
Tien uur! Zacht jammerend pak ik de koffers uit. Ik wil geen verplichting in mijn vakantie! Nu moet ik zorgen om op een vroeg  tijdstip klaar te zijn! En ik weet niet eens op welke dag….

Het gebeurt dus op dag drie. Half wakker, mijn haar nog als een ragebol, sta ik bij de voordeur.
‘We cum to clean ze houz!’ Een blijmoedige blik is mijn deel.
‘Oh, hebben we u wakker gemaakt?’
‘Eh… oh!’ Ik krab in mijn haar en besluit eerlijk te zijn. ‘Ja!’ zei ik dus, ‘maar eh, oké, dat cleanen, kan het over een uurtje of zo?’
‘Een uur? Natuurlijk’, zegt de vrouw die de leiding lijkt te hebben bereidwillig. Met een uiterst vriendelijk ‘Jassas!’ vertrekken ze met emmers, dweilen en bezems naar onze buren. Een beetje schuldgevoel begint toch wel aan mij te knagen. Maar ik mag toch wel vakantie vieren? Toch?

Paul is inmiddels ook uit bed.
‘Ze waren er! Ze waren bijna binnen! ‘ gil ik. ‘Come to clean ze houz! Kon het niet nóg vroeger?’
Het levert mij enkel een grijnslach op.

Het is een uur later, we zitten met een bakje koffie op het terras als we de dames weer zien verschijnen, met hun emmers, dweilen en bezems. Met elkaar kwebbelend lopen ze in een Grieks-bedaard tempo het pad omhoog. Nu ben ik er nu helemaal klaar voor.
‘We cum to clean the houz. OK now?’ Onvermoeibaar, de glimlach nog steeds stralend. Ik kan alleen maar vriendelijk en bereidwillig knikken. ‘Of course!’

Morgen kunnen we uitslapen, dat weet ik in ieder geval zeker.

(Visited 7 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *