Flats

Hogere mikkunst is het. Zo precies kunnen richten, ik wou dat ik dat met een tennisbal kon…..

Wij arriveren bij de tennishal voor de les, waar ik niets vermoedend uit de auto stap, kwebbelend met mijn lief. In één beweging open ik het achterportier om de rackets te pakken. En dan voel ik het.

Flats. Ik knipper met mijn ogen. Mijn linkerbrilglas is ineens wel heel erg troebel. Het zal toch niet?

Flats?

Nee toch? Getver!

Als ik mijn bril voorzichtig beetpak om hem van mijn hoofd te halen, voel ik het al. Zachte smurrie. Ja hoor. Vogelpoep. Meteen voel ik op mijn kruin, in mijn haar, op m’n gezicht, of ik soms helemaal ondergescheten ben.

‘Zit het overal?’ vraag ik mijn lief, die nog niks in de gaten heeft.

‘Wat?’ Dan ziet hij mijn besmeurde brillenglas en hij grijnst. ‘Vogelpoep?’ Hij bestudeert mijn bovenkant. ‘Nee hoor, niks. ‘Zat er eentje in die boom net zo lang te wachten….’

‘…… ja, totdat ik daar uit een auto zou stappen, ja’, maak ik de zin somber af . ‘Hoe krijgt-ie het voor elkaar! Moet je kijken!’

De witte poep is uitsluitend op mijn bril terechtgekomen. Op het linkerglas, en niet te geloven: het zit alleen aan de binnenkant.

‘Moet je eens proberen!’ roep ik. ‘Aan de binnenkant van een brillenglas. Zó tussen een hoofd en een montuur door. Flats!’

‘En voor de rest schoon!’ grinnikt Paul.

Ik ben er niet helemaal gerust op en blijf maar op mijn hoofd voelen. Maar nee, het spiegeltje in de wc in de tennishal overtuigt me ervan dat ik niet voor aap loop.

Mijn bril spoel ik grondig schoon onder de hete kraan. Na de tennisles kijk ik goed of de vogel weg is boven mijn autodeur, voordat ik onder de boom ga staan. Dan zie ik op onze Aygo ook een klein wit flatsje.

Ha. Zijn mikkunst was dus niet helemáál perfect.

(Visited 8 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *