Petje

Nee hè.  Zoiets gebeurt je toch niet nóg een keer? Toch wel.

We lopen al in de Tiergarten Schönbrunn als mijn lief zich ineens verschrikt en hardop afvraagt:  ‘Waar is m ’n petje?

Ik draai me gelijk om, want had ik niet de vorige dag het petje nog net op tijd gered? Bijna was het onder het bankje in de het Stadtpark blijven liggen, bij Johann Strauss.

En nu?

‘M ’n petje! ‘ klinkt het vertwijfeld.  ‘Laten liggen op het terras, denk ik….. ‘

Ik kan niet anders dan zuchten. Het petje uit Lesbos, waar we het aangeschaft hadden nadat het hoedje uit Venetië in de baai van Kalloni gewaaid was en we het tergend langzaam hebben zien afdrijven richting Middellandse Zee. En nu ligt het bij de Gloriette, in de achtertuin van Schloss Schönnbrunn.

‘Ga je het halen? ‘ vraag ik, toch maar. Maar nee.

‘Ja dag, ‘ zegt Paul vermoeid. Helemaal terug en dan weer toegang betalen zeker …… ‘

Geen petje meer. Ik vaag me af of we nog wel een vervangend hoofddeksel moeten kopen. Want het ligt in de lijn der verwachting dat mijn lief dat op de volgende reisbestemming op de een of andere manier weer kwijt zal raken?

Mijn lief verhuist hoofddeksels, dat is wat er gebeurt.

(Visited 6 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *