Hoedje!

‘M’n hoedje!’
Ik kijk om bij deze kreet.
‘Dag, hoedje!’ 
Beteuterd staat mijn lief te zwaaien naar iets in het water. Daar dobbert iets, dat zich met redelijke snelheid van de kade verwijdert.

Een wit hoedje. Pauls hoedje, wel te verstaan. Een leuk hoedje, vooral geschikt als bescherming tegen de mediterrane zon. En nu reddeloos verloren, want ja, wie springt er in het water om een hoedje te redden? Dan word je nog nat ook…….

Skala Kallonis, voor altijd in het geheugen gegrift. Een flinke windvlaag – het waait inderdaad wel behoorlijk, elke avond een soort mistral – en voordat je het weet, ligt je hoedje in de zee.
‘Daar gaat-ie!’ Het klinkt nogal mismoedig. ‘Nou, we moeten de krant maar in de gaten houden. Als hij straks aanspoelt in Scheveningen, dan ga ik hem wel ophalen….’
Ik grinnik, ik kan het niet helpen.
‘Lach niet! Mijn hoedje!’ 

Natuurlijk speuren we dagelijks de baai en ook de zee af. Naar witte puntjes, die een hoedje zouden kunnen zijn.
‘Kijk, daar gaat hij…..! ‘
Paul heeft liever dat ik het niet meer benoem, dit voorval, maar ja, helaas is dat niet altijd te voorkomen. Ik meen hem er af en toe zachtzinnig aan te moe-ten herinneren. Hij kan het niet aanhoren.
‘Dag hoedje!’

Snel schaffen we een pet aan, ter bescherming tegen de onbarmhartige zon. Best een leuke pet hoor. ‘Lesvos’, staat erop. En dan gaat het wel weer met mijn lief. Hoewel, dat hoedje…….

In het vliegtuig twee weken later, we zijn net opgestegen op weg naar huis, turen we naar beneden als het vliegtuig koers heeft gezet over de bewuste baai heen. Pauls wijsvinger prikt tegen het raampje. ‘Hee! Kijk eens! Is dat daar niet, ehh……? ‘

Heeft elke vakantie niet een soort frustratie?

(Visited 16 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *