Impressies uit Londen IV

Mensen

‘Anybody lost, or need any help? Anybody lost, or need any help? Anybody lost, or need any help?

Vindingrijk is het zeker. Wil je wat bijverdienen, dan posteer je jezelf als Londense student bij een druk kruispunt waar veel toeristen komen, en je begint te roepen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de gemiddelde Londenaar inderdaad zeer behulpzaam is.

Anybody lost, or need any help? Anybody lost, or need any help? Anybody lost, or need any help?’  Het klinkt hoopvol uit zijn keel. ‘Mensen, alsjeblieft, wees verdwaald. Heb hulp nodig! ‘ Altijd kans dat mensen de weg niet weten. En rekening houdend met de gebrekkige bewegwijzering en onbegrijpelijke pijltjes- en bordjescultuur, is het helemaal niet zo ’n raar idee.

Ik bedoel, zelfs wij lopen wel eens verkeerd. Mijn eer te na, natuurlijk, maar het gebeurde toch, die keer dat de tube niet verder ging en wij te voet naar Bank togen. De verkeerde kant op. Maar de bonus was wél een prachtig verlichte St Paul ’s Cathedral. Die zouden we anders nooit gezien hebben, dus dat was toch mooi meegenomen.

Ze zitten tegenover ons in die tube. Een Duits gezin. Franziska Stahl met haar ouders. Ze is een jaar of 14, 15 en haar naam staat levensgroot in sierletter op haar reistas. De moeder raakt in gesprek met een Australiër. Haar Engels is slecht, zegt ze, maar het ze trekt zich daar niks van aan. Franziska corrigigeert haar hier en daar zachtjes. Het arme kind. Museum in en museum uitgesleept door moeder, die daar helemaal in haar element is. Maar of zij dat nou wel zo leuk vindt allemaal? Ze zucht gelaten en mompelt dat het wel gaat als antwoord op de vraag moeder of het niet teveel was, de hele dag…..

Dit in tegenstelling tot het Britse pubermeisje in ons hotel. Ook met haar ouders op pad. Maar zij heeft vastbesloten om het niet leuk te vinden, wat er ook gebeurt. Het is allemaal even stom. Vooral haar vader vindt ze stom. Ze blaast de tip van haar moeder minachtend weg om haar brood te roosteren, om vijf minuten later stiekem toch het sneetje in het rooster te laten zakken…

Zij is maar een paar jaar jonger dan dat andere meisje, in het restaurant. Een bedeesd kind, meer dan 18 is ze niet. Tegenover haar zit een veel te oude Italiaan. Het is wel heel duidelijk wat deze man allemaal zou willen, maar zij durft niet. Ze straalt afwijzing uit en vermijdt alle oogcontact. Waarom zou ze met hem meegegaan zijn, vraag ik me af?  Wat is hun relatie precies? Ze eet gehoorzaam en goedgemanierd haar spareribs op, maar weigert een dessert.

Hoe zal het aflopen? Ik zal het nooit weten. Ze zitten er nog steeds als wij vertrekken.

(Visited 8 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *