Metro

Het verbaast me dat half Parijs gewoon mobiel zit te bellen in de metro. Dat feit op zich niet, maar hoe diep zitten we niet onder de grond? In die ene tramtunnel die Den Haag heeft, heb je gelijk geen bereik meer, bellen of What ’s appen kun je daar wel vergeten. En hier?Het gaat gewoon door. Intussen spied ik voorzichtig rond of er per ongeluk toch net deze keer wel controleurs in de metro lopen. Die zijn er nooit hier, daar niet van, maar je zult het altijd zien. Net nu het ons gelukt is om met een al gebruikt kaartje door de hekjes te komen, zullen er wel een paar psychopathische bullebakken ons vervoerbewijs komen opeisen. Zo gaat dat. En zou dat dan gebeuren, tja, dan is het Boontje die om zijn loontje komt.
Maar tot mijn opluchting gebeurt er niets van dit alles. Ze kennen het fenomeen kaartjescontrole waarschijnlijk helemaal niet hier in Parijse metro. Ik geloof niet dat mijn lief zich hier ook maar een seconde zorgen om maakt, hij zit met de ogen dicht heel rustig naast mij te dommelen op het bankje, tot het moment dat ik hem zal aantikken om hem mee te nemen de metro weer uit.

Het lijkt wel een tropische stortbui. De plu moet weer op als we het metrostation uitkomen. Het plenst, het trottoir is één grote plas. Er zwemt nog geen vis in, maar als het nog een uurtje zo doorregent, zullen die ongetwijfeld rap verschijnen. We springen over plassen, wijken uit naar de busbaan en zetten het bijna op een holletje om maar zo gauw mogelijk in onze hotelkamer te komen, waar dat lekkere flesje wijn met dat geurige franse kaasje om ons liggen te wachten. Een kilometer wandelen is ineens lang, onder dergelijke omstandigheden.

Overigens is het later niet meer gelukt, met een gebruikt kaartje naar binnen….

(Visited 8 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *