Pootje

‘Sir!’
We kijken om en zien de man achter ons aanrennen. Nahijgend en helemaal rood aangelopen stopt hij om vervolgens zijn vinger de lucht in te gooien.
Roept hij nou Zeus aan? Het is een onzinnige gedachte die door me heen schiet, ik kan er niks aan doen. Ik heb nog nooit een hardlopende Griek gezien. Doorgaans vinden ze dat helemaal niet nodig.
Signomi kyrie, excuse me, sir!’ Nee, niet Zeus dus.
‘U mag niet foto’s maken, zo! Maakt schade!’
Verbaasd kijkt Paul de man aan. ‘Waarom niet?’ Paul heeft zijn camera bevestigd op een eenpootstatief. ‘Hij staat niet op een stuk tempel! Alleen maar op een steen….’ Hij draait de poot om zodat de bewaker het kan zien. ‘Kijk, rubberen dop. Hij prikt nergens in!’ Want ook wij zouden dat helemaal niet willen.

Wij bekijken het heiligdom Ireion, van de godin Hera dus, vlakbij Pythagoreio. Bij de kassa heeft de mevrouw al zuinigjes naar Pauls camera gekeken. ‘Niet op oudheden plaatsen, meneer,’ dreunde zij.
‘Nee natuurlijk niet,’ beloofde Paul braaf. Hij heeft geen ingewikkeld zwaar driepotig statief, gewoon een simpel pootje. Kan geen kwaad, nergens.

Desalniettemin maakt de bewaker zich ongerust. Hij is al wel weer een beetje uitgehijgd.
‘Nee nee,’ beweert hij, een tikje opgelaten, ‘Niet zomaar een steen. Hoort bij die tempel, sir.’ Hij wijst naar de restanten van Hera’s tempel.
We kijken nog nog eens goed. Tja, met wat fantasie kun je deze steen bij tempel laten horen. Maar ook bij het pad, of bij zwervend puin. De grens tussen de ruïnes en de rest van de omgeving is niet altijd even goed te zien. De looppaden zijn niet afgebakend of opgepoetst of zo. Het is één landschap, één geheel en dat is nou juist zo mooi in Griekenland.

Paul haalt zijn schouders op en lacht de man hartelijk toe. ‘All right sir! Ik zal het niet meer doen.’ Hij trekt een gezicht in mijn richting. ‘Alleen op de grond!’
De bewaker ontspant zichtbaar. ‘Alleen op de grond,’ herhaalt hij tevreden. ‘Yes. Efcharisto, kyrie! Thank you, sir!’
Demonstratief klemt Paul het pootje met de camera onder zijn arm. ‘Geen statief op stenen.’

We dwalen nog wat rond over het heiligdom. In mijn ooghoek zie ik overal waar we lopen de ijverig toezichthoudende Griek steeds weer opduiken. Ik moet er een beetje om grinniken. Is hij nou echt zo zuinig op het Grieks erfgoed, of geniet hij een beetje van zijn macht? Het geeft hem in ieder geval iets te doen op de ze prachtige, hete dag. Andere bezoekers zijn er nauwelijks.

Paul filmt verder uit de losse hand. Met rollende ogen, maar gehoorzaam.

(Visited 6 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *