Raku

‘Ongeveer 1200 graden’, vertelt Giorgios, terwijl hij druipend van het zweet met een lange tang zijn roodgloeiende, net gebakken schalen een voor een uit de oven vist. ‘Eénduizend tweehonderd. Pas op!’ waarschuwt hij, met een lachje. ‘Straks staat het hier vol met rook!’
Voorzichtig drapeert hij de schalen in een bak met zaagsel, dat vervolgens vlam vat. Een beetje gealarmeerd kijk ik hem aan, maar omdat hij niet verblikt of verbloost, constateer ik dat dit waarschijnlijk normaal is.

Giorgios, een magere, pezige Griekse kunstenaar met een prachtig – naar mijn idee echt Grieks! – profiel, zijn lange grijzende haar in een staartje gebonden, heeft ons een minuut of vijf geleden voorgesteld aan zijn twee katten. Twee pluizige bollen, die heerlijk van het zonnetje lagen te genieten in één van de schalen die buiten de winkel uitgestald staan in een rek vol met prachtig keramiek, dat hij hier zelf bakt, in zijn atelier.
’Wilhelm Reich en Sigmund Freud,’ wees hij, nonchalant. Tot zijn verrassing sprongen wij daarop in.
‘Haha!’ lachte ik.
‘Wilhelm Reich?’ vroeg Paul op hetzelfde moment, stomverbaasd. ‘Naar de psychotherapeut?’ Dit ontlokte aan Giogios een samenzweerderige grijns. Alleen mensen uit de hoek van de alternatieve geneeskunde weten wie Wilhelm Reich is. ‘Ah, you know, eh?’

Nu staan we in zijn werkplaats, die buiten, half onder de winkel ligt. We zijn hem gevolgd, een trappetje af naar beneden, naar iets wat wel op een rommelige schuur lijkt.
‘De oven, daar,’ zegt hij, wijzend naar een hoek, waar een soort metalen ton staat met een dik, vierkant deksel. De roodgloeiende hitte komt dwars door de kieren al naar buiten.
‘Dat is heet!’ zeg ik ademloos, ‘Jeetje!’
Paul blijft met zijn camera ook op eerbiedige afstand staan, terwijl hij een paar opnames maakt.
‘Ongeveer 1200 graden’, zegt Giorgios dan, terwijl hij met de tang zijn net gebakken schalen één voor één uit de oven vist en ze behoedzaam in het zaagsel legt. Hij heeft mijn gealarmeerde blik wel degelijk opgevangen en wijst naar de bak. ‘De keramiek is zo heet, dat het zaagsel direct in brand vliegt. Daardoor krijg je het speciale effect. Kijk…’
Hij pakt een pot die al klaar voor de verkoop op een plank staat. ‘Craquelé!’ Hij straalt terwijl hij het mooie grillige patroon op de pot laat zien.
‘You see? Dat is raku. Er komen scheurtjes in het glazuur omdat het heel snel afkoelt en dan de komt de zwarte rook van het zaagsel en die slaat neer op het keramiek…’
Ik heb nooit geweten hoe ze dat doen, maar nu zie ik het. Inmiddels staat de ruimte ook al vol met pikzwarte rook. Gelukkig is zijn atelier helemaal open aan één kant – er is geen zijmuur – dus de rook heeft wel een ontsnappingsroute. Ik ook, als ik zou willen, maar ik vind het bakproces veel te interessant.
‘De rook is zwart, dus de craquelé is ook zwart!’ Trots gaat zijn vinger langs de wand van de pot. ‘Special effect. You like?’
Prachtig vind ik het, ik wil ook iets van hem kopen, waar hij natuurlijk op hoopt. Terug in de winkel doet zijn bezwete shirt uit en grijpt hij een ander, iets schoner exemplaar dat hij over zijn magere lijf trekt. De achteloze metamorfose van kunstenaar naar verkoper doet me glimlachen.

‘Ik stuur je het filmpje toe, per mail!’ belooft Paul, als we met onze aankopen vertrekken. Giorgios schenkt hem een brede glimlach.
‘Efcharisto! Jassas!‘

Wilhelm Reich en Sigmund Freud liggen er nog, in de schalen buiten, soezend in de zon.

(Visited 7 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *