Badmuts

Zodra ik het thuis in de brochure lees, weet ik het al. ‘Badmuts verplicht’.  Met  grote grijns blader ik verder, maar zonder resultaat. Overal staat het, bij alle campings-met-zwembad. ‘Badmuts verplicht’. De Italiaanse zwembadwaterzuivering is  kennelijk op het Hollandse niveau van 1975. Dat gaat-ie niet doen, denk ik gelijk, gnuivend. Mijn oudste gaat geen badmuts opzetten. Echt niet. Dan maar niet zwemmen. En ja hoor. Die avond gooi ik mijn ontdekking terloops op tafel en Olaf verslikt zich zowat.

‘Ja dag!’ zegt hij verschrikt. ‘Een badmuts? Dat is uit 1900 of zo. Dat ga ik echt niet opzetten, hoor. Dan ga ik wel niet zwemmen.’

En hij blijft daarbij. Sander doet er een beetje giechelig over en lijkt uiteindelijk overstag te gaan. Hij zoekt uit waar hij zo’n ding kan kopen. Voor het geval hij het niet meer zou weten bij de receptie wapent hij zich met een blaadje, waarop hij alvast heeft geschreven: ‘Where can I buyea bathing cap?’ Resoluut daalt hij de 64 treden af, om  (hijgend) met resultaat terug te keren. De receptie verkoopt ze en er is een strenge badmeester bakkebaarden die iedereen zonder muts het water uit stuurt. ‘Je hebt nog drie dagen om met een badmuts te water te gaan!’zegt mijn lief vrolijk tegen Olaf.

‘Nou, ik ga dat echt niet opzetten hoor,’ waarschuwt die  nogmaals. ‘Ik ga wel zonnen. Of pootjebaaien. Maar zo’n ding zet ik niet op m‘n kop….’

Sander wel. Nogmaals neemt hij de trap, nu met geld, en koopt een rode muts.

(Visited 16 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *