Barça

Al acht dagen ging het goed, zonder problemen. Dit wist ik, want wat doen kinderen (ook 18-jarigen) als ze voor het eerst zelfstandig in het buitenland zijn en ze ontmoeten tegenslag? Precies: hun ouders bellen. In dit geval mij, want de vader lost geen problemen op, omdat die ze liever veroorzaakt. Het is er toch van gekomen: mijn oudste heeft er hard voor gewerkt. Nu is hij op stap met een studiemakker. Per vliegtuig, 1o dagen naar Barcelona.
Al acht dagen gaat het goed. De SMS-jes en telefoonberichtjes zijn positief en enthousiast. Zij vermaken zich uitstekend. Na die acht dagen belt hij weer.

‘Ja,’ begint hij langzaam en onzeker; ik krijg een bepaald gevoel en wil direct weten wat er is. Het meldt zijn naam nog, overbodig, want ik weet echt wel wie ik aan de mobiel heb.
‘Nou,’ gaat hij door. ‘Ik merkte nu pas dat ik mijn bankpas niet meer heb.’
‘O,’ zeg ik wezenloos; iets anders kan ik even niet bedenken. ‘O. Nee toch?’ Daar heeft hij lekker veel aan.
’Hij zit niet meer in mijn portemonnee,’ vertelt hij, een beetje gerustgesteld omdat ik niet meteen ben gaan schelden. ‘Gisteren heb ik geld getapt en nu denk ik dat ik vergeten ben die m’n pasje terug te nemen….’ Het zuchten en de opmerkingen van onbegrip en ongeduld hou ik binnen.
‘Ja, want het is hier steeds anders,’ verdedigt hij zichzelf. Hij kent mij en weet best dat ik bijna zou kunnen gaan zeggen: Zie je nou wel? Ik zei toch nog zo: let goed op je spullen!?
‘Het geld kwam er nu eerst uit en die pas komt dan later. Soms is het andersom. In Nederland komt altijd eerst je pas!’ Het laatste komt er verontwaardigd uit. Nou ja, ik snap ook wel dat je je door zo’n routineprocedure laat leiden. ‘En ik denk dat de automaat hem weer ingeslikt heeft!’
‘Ach jee,’ zeg ik dus, meewarig. ‘Ja, dat kan best. Maar wat nu? Blokkeren?’
‘Nou,’ zegt hij, de onzekerheid is verdwenen, want het hoge woord is eruit,’Ik ga morgen even terug naar die bank om het te vragen. Hij is nu dicht….’ De moedeloosheid over de Spaanse openingstijden klinkt goed door. Het is nu drie uur en de banken zijn al een half uur gesloten.
Hij belooft mij morgen na het bezoek aan de bank gelijk te bellen. Misschien heeft hij dan zijn pasje wel terug. En in geval van nood kan ik hem dan laten blokkeren.

‘Ja,’ begint Olaf  de volgende dag, weer op die trage toon, het gesprek met mij. Ik weet dus al dat het niet gelukt is. En ja hoor. ‘Nou, ik was daar, en ze spreken geen woord Engels!’ barst hij uit. ‘ Alleen maar Spaans!’ Hij spreekt het uit alsof het een vies beest is. Ik leef mee, maar moet eigenlijk ook lachen.
‘En er was meer één man aan het werk daar!’ De bankman heeft niet begrepen wat het probleem is, of wilde het niet begrijpen. En nu, diep teleurgesteld en ook wel ongerust wil Olaf wel graag dat zijn pas geblokkeerd wordt.
‘O,’ zegt de vriendelijke klantenservice mij, ‘tja, niks aan te doen hè. En trouwens, zelfs al zouden ze Engels spreken, dan nog zijn ze lang niet altijd bereid om zo’n pasje weer even uit die automaat te peuteren….’ Ik snap er niks van. Toeristen moeten toch bij hun geld kunnen, om het uit te geven? Hoewel hij baalt dat hij geen bankpas meer heeft, is de opluchting van mijn zoon dat de zaak geblokkeerd is voelbaar door de telefoon heen. ‘Gelukkig,’ zegt hij, ’Bedankt.’ Die twee dagen redt hij zich nog wel, verzekert hij me dan.

Toch gaat weer de telefoon, de volgende dag. Niet die van Olaf, maar die van Max, zijn makker. Er schiet toch een steek van ongerustheid door me heen, hoewel ik gelijk bedenk dat Olafs beltegoed waarschijnlijk op is, na die extra gesprekken met mij. Het was mijn zoon zelf. ‘Ja,’ begint hij; wat ken ik die zware toon al goed! ‘Nou, ik ben mijn telefoon kwijt…..’
Ik kan er niets aan doen dat ik toch een giechelbui krijg. ‘Heb je nog wel wat over?’ vraag ik pesterig. Ben ik blij dat ze de volgende dag naar huis komen.
‘Jaja,’ antwoordt hij zenuwachtig. ‘Ik heb dat ding ergens laten liggen denk ik. Ik had hem ineens niet meer! Het gaat wel lekker hè, deze vakantie…..’
Dan flap ik het er toch uit, ik kan het niet laten. ‘Zie je wel. Ik zei toch nog zo: let goed op je spullen!?’

(Visited 11 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *