Fotoshoot

Keurend staat ze me aan te staren, tegenover me, haar armen over elkaar.  Ze is graatmager. Goed-, of afkeurend?  Dat vraag ik me stilletjes af, terwijl ik op mijn gemak probeer te staan in de kleding die niet van mij is en die ik ook niet zelf uitgezocht heb. Het een na het ander pakt ze zorgvuldig uit het rek om het mij aan te laten trekken.

‘Prachtig!’ roept ze dan, op een geven moment. ‘Kijk eens!’ De fotografe huppelt breed lachend naderbij. ‘Ja! Heel mooi! Laten we dit zo doen!’ Mijn verschijning lijkt de goedkeuring te hebben van alle aanwezigen. Maar als ik dacht dat ik nu klaar was, heb ik het mis. ‘Doe maar weer uit,’ zegt de styliste vriendelijk. ’Dan ga je eerst naar de make-up.’

Ik doe alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en wurm mij gehoorzaam uit het witte jurkje. Aan tafel bij de visagiste wordt mijn hele gezicht ingesmeerd en beschilderd. Als ik in de spiegel mag kijken, zie ik een verrassend resultaat. Ben ik dat? Zo zeg. Dat moet ik vaker doen, denk ik verbijsterd. een beetje opmaken elke ochtend.  Maar ja….

‘Je haar wordt wel grijs, maar op een hele mooie manier!’ zegt ze dan. Ik kijk haar aan om te zoen of ze een grapje maakt. Maar nee, ze oogt serieus. ‘Ja!’ gaat ze door, op mijn verbaasde blik. ‘Het lijken net  high lights die ertussen uitkomen. Echt heel mooi hoor. Niks aan doen!’

O. Nou is mijn laatste verfbeurt er inmiddels uitgegroeid, ik zit net te twijfelen of ik ermee door moet gaan. Die verf de hele tijd, dat kan toch ook nooit goed zijn? Waarom niet gewoon grijs laten worden?  Dat is toch heel natuurlijk? Ik geloof dat deze dame me nu ongewild overtuigd heeft. Met wat meer zelfvertrouwen ga ik met mijn opgemaakte hoofd de witte kleding weer aandoen. Kan mij het schelen dat ik daar als 50+’er in mijn ondergoed sta, voor drie jonge, superstrakke meiden. Ha. Wacht maar, denk ik stiekem. Over dertig jaar spreek ik jullie ook wel weer…….

‘Het staat je geweldig!’roept de fotografe enthousiast en als ze het alleen maar zegt om mij een plezier te doen, kan ze verdraaid goed toneelspelen.  Ze pakt haar Canon 50D-met-battery-pack-en-hele-brede-portretlens en begint met wat proefopnames. Ze stelt nog wat lampen bij en geeft me  aanwijzingen over eventuele poses.

Eerst wat onwennig, gaat het me na een paar minuten wat beter af. Ik begin het zelfs leuk te vinden.

‘Kijk even hier!’ ze steekt haar hand op, ‘En nu naar links, je hoofd een beetje …….. ja… Goed!’

Af en toe snelt te styliste toe om iets aan mijn kleding recht te trekken of zo. Heerlijk dat ik me daar helemaal geen zorgen over hoef te maken, dat doet zij allemaal. Ik hoef alleen maar te staan, te hangen, zitten en te kijken. In de lens , net erlangs, of over mijn schouder.

‘Niet bewegen! Blijf zo staan!  Dit is mooi!’hoor ik de fotografe juichen, die maar blijft rondspringen met haar mooie toestel. Ik popel om te vertellen, ja, op te scheppen,  dat ik een Canon 550D heb, maar doe dat niet natuurlijk. Door haar aanwijzingen heb ik intussen wel  een heel pakketje tips voor de poses van het model bij portretfotografie, die ik goed in mijn oren knoop, terwijl ik kijk, lach, in de lens kijk of juist net erlangs….

Het is anderhalf uur later als ze tevreden knikt.  ‘Ik heb het wel hoor. Keuze genoeg!’ Stralend kijkt ze me aan. ‘Dank je wel!’ Ik doe de vreemde witte kleren weer uit en schiet in mijn eigen kloffie.

Een heuse fotoshoot zeg, in een studio in Amsterdam, voor in een tijdschrift. Het is nét echt!

(Visited 13 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *