Fiets

We zijn een paar dagen met hevig zuchten en verwijtende blikken verder. Dit heeft echter niets geholpen: de achterband van de fiets is nog steeds plat. Lek.
Je zou maar tiener zijn en van je ouders zelf je achterband moeten plakken. Het leven valt dan echt niet mee!
Met een laatste zucht besluit hij het dan toch maar te doen. De fiets gaat op zijn kop in de tuin. Maar ja, wat dan?

Mijn jongste krabt zich op het achterhoofd, vertwijfeld staart hij naar het bosje bandenlichters in zijn hand. ‘Eehhhhh…… ? ‘
Wij grijnzen wat en zeggen nog niks, maar na een paar minuten getob strijkt Paul zijn hand over het hart. ‘Kijk. Zo zet je die dingen vast. ‘
Opgelucht schuift Sander dan nog een paar bandenlichters aan de spaken. Het is nog een heel gepruts, maar uiteindelijk heeft hij alle onderdelen van het ventiel eraf geschroefd en kan hij de binnenband naar buiten wurmen. Enigszins trots pakt hij de emmer met water om daar de lekke binnenband in te hangen en zo het lek op te sporen.
Wij grijnzen wat en zeggen nog niks.

‘Eehhhh…. ‘. Onzeker kijkt Sander in onze richting. ‘Er zijn geen bubbels. Hij is dus niet lek? ‘
Mijn lief zit meewarig te grinniken. ‘Denk eens na? Wanneer verschijnen er bubbels in het water? ‘
Een wanhopige blik is de enige reactie.
‘Zit er misschien geen lucht in de band? ‘ gaat Paul fijntjes door.
‘Oh ja! ‘ Sanders gezicht klaart op en wat beschaamd pakt hij de fietspomp. ‘Ik was al niet goed in natuurkunde hoor, ‘ mompelt hij een beetje. Maar al wat we horen is de lucht die langs het ventiel blijft blazen. De band is plat en blijft dat.
Nog steeds grinnikend wijst mijn lief dan op het binnenventieltje. ‘Doe dat er nou eerst in. En vastdraaien met het ringetje? ‘
Zwijgend volgt mijn jongste de suggestie op en zijn berustende blik verandert in opluchting als de binnenband zich daarna duidelijk met lucht vult.
‘En nu kun je speuren naar bubbels! ‘ roept Paul vrolijk. ‘En dan het gat dichtplakken! ‘
Vol goede moed gaat Sander verder. Na een tiental minuten is de klus geklaard en staat de fiets weer op zijn twee wielen. Met een uiterst tevreden kind ernaast.
‘Zo! ‘

Groot is de teleurstelling echter als een half uur later de achterband weer plat staat. Zonder enig commentaar, maar wel met een grote donderwolk op zijn snuit, begint mijn jongste van voren af aan. Het plakken van de achterband.
Het lek vindt hij deze keer tamelijk snel, via de emmer met water.
‘O. ‘ Beteuterd kijkt hij op. ‘Eehhh. Ik heb het plakkertje náást het gat geplakt daarnet……. ‘

Wij grijnzen wat maar zeggen niks.

(Visited 19 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *