Gids

We kijken er vanaf ons hotelbalkon op uit, op het grote amfitheater van Dodoni. Prachtig in de ochtendzon. De zon komt ook precies daarachter op, maar zulke vroege vogels zijn we nou ook weer niet, dus dat hebben we niet zelf kunnen aanschouwen. 

Dodoni – één van de oudste orakels van Griekenland, naar verluidt. In ieder geval wel de meest gastvrije tot nu toe. Want na binnenkomst staat onze gids klaar, vanuit de schaduw verschijnt hij ineens voor onze neus. Ik kijk in vrolijke bruine ogen met een uitstraling van goede zin.
‘Hallo!’ groet ik, netjes.
‘Woef!’ is zijn reactie en hij kwispelt. Hij draait zich om en begint te lopen. Na drie meter kijkt hij om. Hierlangs!

Onze gids is een hond. Een hond met een vriendelijk koppie en flaporen. Hij woont hier en kent de weg. Wij volgen hem door de ruïnes van het oude orakel. De eeuwenoude eikenboom waar Zeus volgens het verhaal in leefde, staat er niet meer. Maar wel het schitterende theater. Wauw.

Onze gids rent achter ons aan als we verder lopen, de trap van het theater op. ‘Woef!’ Ik ga mee!
Bovenin ga ik even zitten om de sfeer op te snuiven van toen. Hoe zou het hier geweest zijn tijdens de voorstellingen? Zeven eeuwen lang waren hier toneelopvoeringen, maar ook werden hardloopwedstrijden georganiseerd en men worstelde. Om de vier jaar, net als in Olympia. Alleen liep het hier anders af, want toen de Romeinen de zaak overnamen, gingen ze het theater inzetten voor hun dierengevechten. Jammer.

‘Woef!’ De hond trekt onze aandacht, uitbundig kwispelen staat hij klaar.
Kom! Hij rent voor ons uit naar een ruïne, de tempel van Zeus. Kijk! Tevreden kijkt hij ons aan en hij wacht tot we verder willen drentelen.
Opnieuw een korte blaf. Gezien? Er is meer. Daar!
‘OK!’ zeg ik lachend, ‘we moeten dus links!’
Onze begeleider loopt achter ons aan, hijgend, want het wordt al aardig warm hier, en ploft neer in de schaduw van een stuk pilaar. Wij wandelen nog wat rond en volgen onze gids als hij opstaat, een paadje in naar nog een ruïne. Leuk? Met zijn koppie schuin kijkt hij ons vragend aan.

Dan staan we weer bij het hek.
Klaar? De hond jankt zachtjes, ik aai hem over zijn kop, wat hij met enthousiasme in ontvangst neemt.
‘Dank je wel!’ zeg ik, ‘leuke tour hoor!’
Nog één blaf. ‘Woef!’ Graag gedaan! Waarna onze gids zich weer terugtrekt in de schaduw.


(Visited 9 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *