Orakel

‘Gaan jullie naar Ipiros? Dan moet je dít bezoeken.’ Met haar pen tekent ze een kruisje op onze wegenkaart. ‘Dat is de moeite waard en je komt er langs!’

We nemen afscheid van het eiland Levkas om te gaan rondtoeren in Ipiros, de streek in noordwest-Griekenland. Als goede Griekse gastvrouw heeft Bernadette een tip voor ons.
‘Hier. Nekromanteio. Het orakel van de doden, letterlijk vertaald. Hier was de toegangspoort tot de onderwereld van Hades…,’ zegt ze met een veelbetekenende blik. ‘You know. God van de onderwereld.’
Dat willen we wel zien. Een van de vijf rivieren van de onderwereld stroomt daar, de Acheron. Steek die over en je bent er.

Nekromanteio ligt pal tegen het dorp Mesopotamos aan. Het is wel een beetje bevreemdend om een moderne, saaie, woonwijkstraat (ja, die zijn er heus ook wel in Griekenland) moeten volgen, met aan het eind een hek van waarachter de geasfalteerde (!) toegangsweg voert naar het oeroude heiligdom. Het geheel doet wat kil en fantasieloos aan.

Maar dat gevoel is weg zodra we bij het complex uitstappen. Drie jaar geleden waren we bij het grote, beroemde orakel van Delphi, met een uitgestrekt heiligdom en amfitheater eromheen. Maar daar kun je niet oversteken naar de onderwereld. Hier wel. Van Nekromanteio, vele malen kleiner dan het grote broertje in Delphi, is niet veel  over. Althans, niet bovengronds. Maar zodra we de trappen naar beneden afdalen, verandert de sfeer. Ondergronds is er onverwacht veel meer te ervaren. Nekreomanteio ligt gewoon, net als de doden, zelf ook onder de grond!

In de oudheid kwamen er veel mensen die via het orakel met de doden wilden spreken, maar dat ging zomaar niet. Eerst moesten ze allerlei rituelen ondergaan. Hongerig als ze waren van hun lange reis, kregen ze eten en drinken, maar ze wisten niet dat hier hallucinerende middeltjes doorheen gemengd zaten. Een soort LSD? Er is niets nieuws onder de zon.

We staan beneden in een tunnel, de plek waar de bezoekers van destijds een soort spookvoorstelling voorgeschoteld kregen van ‘vliegende geesten’ – priesters in manden aan katrollen. Het verhaal luidt dat zelfs Odysseus hier geweest is, om er achter te komen hoe en waar hij Ithaki zou kunnen vinden, vertelt het informatiefoldertje. Ik lees het bijna fluisterend voor, de mystieke sfeer weerhoudt me ervan om meer geluid te maken.
Het vrij uitgebreide complex ondergronds spreekt behoorlijk tot mijn verbeelding. Ik zie voor me hoe het was, wat hier plaatsvond, hoe het eruit zag, de mensen die er rondliepen. Bijna zie ik de geesten nog rondwaren… De rivier heeft gedurende de eeuwen zijn eigen weg gezocht, hij ligt tegenwoordig een eindje verderop. Was Orpheus ook hier, en zijn Euridice? O nee, die deden het bij die andere rivier, de Styx. Maar Odysseus dus wel, ook goed gezelschap.

Of dit heiligdom werkelijk hét Nekromanteion is, lijkt toch wel steeds meer betwijfeld te worden. Het klopt namelijk niet met de beschrijvingen in de verhalen van Homerus en Herodotus.
Maar ach, Nekromanteio of niet, het is indertijd in ieder geval wel íets geweest. Misschien liggen ergens in de buurt nog oudere tempels, diep onder de grond, te wachten op ontdekking…

(Visited 4 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *