Ik zeg niks!

Het was alsof het stuk over mijzelf ging. Wat een herkenning, zo onverwacht.

Ik was het meisje dat op de kleuterschool al die jaren geen mond opendeed. En dan echt geen woord gezegd heeft, zelf mijn naam niet.  Zo erg dat de juf wel eens ongerust aan mijn moeder vroeg of dat meisje wel kon praten?Thuis de oren van ieders hoofd kwebbelend, op school doodstil. Op de achtergrond. Want wat ik zou wikken zeggen, was vast fout, niet goed, raar of stom. Ik durfde voor geen goud mijn mond open te doen. En nog niet, al is het wat minder geworden. Nooit zal ik ongevraagd in een groep een opmerking maken. Ik durf niet en voel me nooit erg op mijn gemak. Tenzij ik gewoon lekker naar de anderen mag luisteren en er verder niets van me verwacht wordt. Want dat kan ik goed: luisteren.

Wat ik best  zou willen zeggen, wat er door me heen gaat of in me opkomt, zal wel fout zijn, of raar, zelfs stom. Ik hou dat liever voor mijzelf. En laat in godsnaam niet iedereen zo naar me kijken…..!

Dit artikel in Volkskrant Magazine van 27 augustus was de eye-opener:

‘Ik zeg niks. ‘ Selectief mutisme.

Tekst: Iris Dijkstra. Fotografie: Linelle Deunk.

(Visited 33 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *