Interview

Ik was nog nooit geïnterviewd.

Paul en ik zitten te wachten tot de deelnemers aan de workshop Leven in je Lijf voor de Ypenburgse Ondernemers binnenvallen. Dat doen ze, druppelsgewijs. De eerste die er is, vat gelijk de koe bij de hoorns en richt zich tot mij. 

‘Ik zag dat jij een boek het geschreven?´ zegt ze op vragende toon, terwijl ze me nieuwsgierig aankijkt. Als freelance journalist voor tijdschriften had dat gelijk haar aandacht getrokken op mijn LinkedIn-profiel.

Voorzichtig en een beetje wantrouwend geef ik toe dat binnenkort iets van mij verschijnt bij Free Musketeers. Het wantrouwen smelt heel snel weg, als zijn en ik in een geanimeerd gesprek verzeild raken over ervaringen met uitgevers.

‘Ik wil je wel interviewen ‘, zegt ze, polsend, na de workshop aan het eind van de avond,  ‘Voor Vriendin, Viva, Margriet of een ander blad waar ik voor schrijf. Zou je dat willen? ‘

Ik ben nog nooit geïnterviewd! Het lijkt me hartstikke leuk en dat zeg ik haar ook. Bovendien is het een mooie kans om De ON-echtgenoot wat publiciteit te geven.  ‘Je hoort van me! ‘ is haar opgewekte afscheidsgroet.

En het blijkt geen gekheid te zijn! Die dagen later staat er een bericht in mjin mailbox.  ‘Ik heb aan het tijdschrift Primo voorgesteld om over jou te schrijven. Zij hadden toevallig net het onderwerp  ‘pathalogisch leugenaar ‘ uitgezet bij een andere freelancer. Aan jou de vraag of je toch mee wilt werken aan dit artikel, dat dus niet door mij maar door een ander wordt geschreven. ‘

Net het onderwerp  ‘pathologisch liegen? ‘ Dat kan geen toeval zijn! Of ik wil meewerken? Het was leuk geweest als zij het zelf had kunnen doen, maar ik vind het ook prima om het met een andere journalist te doen. Dat antwoord haar dan ook.

Nog dezelfde week neemt Maaike de Boer contact met me op. Haar deadline is nog slechts 24 uur van haar verwijderd, dus haast is geboden. Het heeft zo moeten zijn dat ik net een vrije middag heb! Het klikt direct tussen ons en ik heb een heel goed gevoel over het interview, dat erg prettig verloopt.

‘Wat een verhaal zeg ‘, verzucht ze aan het eind van het gesprek. Af en toe kan ik inderdaad merken dat ze haar oren bijna niet kan geloven. Ze zit vol met vragen en weet niet welke ze het eerst moet stellen.

‘Jeetje. Dit verhaal verdient veel meer ruimte dan ik nu bij Primo tot mijn beschikking heb…. Dus, ‘ gaat ze gedecideerd door,  ‘ik denk dat ik je verhaal nog een keer gebruik. Voor een ander blad. Over een paar maanden kan dat wel weer. ‘

‘O graag! ‘ jubel ik. Hoe meer aandacht hoe beter.

‘En dan veel uitgebreider dan nu, ‘ zegt ze stellig,  ‘een paar pagina ‘s, met foto ’s en zo. Lijkt je dat wat? ‘

Of me dat wat lijkt? Ik vind het fantastisch. Ik was nog nooit geïnterviewd. Maar nu wel!

(Visited 11 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *