Welkom

Als hij thuiskomst, zien we het al. Slechte zin. Puber, nog steeds wel.  Inwendig zucht ik, want als we niet oppassen, gaat  deze slechte zin alles overheersen,  weet ik uit ervaring. Dus neem ik me voor  om mij niet te laten beïnvloeden , we gaan zo aan tafel en ik eet lekkerder als de sfeer redelijk blijft.

Hij heeft de hele dag gewerkt, mijn oudste, deze hele zondag. ‘Dat verdient dubbel, op zondag!’ roept hij steeds. Elke  gelegenheid die hij kan grijpen om extra bij te verdienen, grijpt hij. Want langzamerhand krijgt hij door hoe het leven in elkaar zit en dat je je geld maar één keer kunt uitgeven. Dat geeft getob. Ik knik begrijpend als hij wanhopig zijn geldzorgen op tafel legt en lach hem vriendelijk toe. ‘Tja,’ zeg ik dan, ‘zo is het in het leven, knul. Welkom.’

Dan komt het eruit, aan tafel. ‘Ik heb nog maar 70 euro. Het gaat vele te langzaam! Het gaat me niet lukken…’ Het klinkt tamelijk chagrijnig. ‘Ik wil ook mijn rijbewijs halen… Hoeveel zou dat nou zijn?’

De simpele berekening doet hem direct wanhopen.

‘Dertig lessen?’ kreunt  hij.  ‘Dertig?  Heb je er zoveel nodig?’  Leuk hoor, het aanbod van zijn vader / oma om hem paar rijlessen cadeau te doen;  maar de rest dan? Moedeloos kijkt hij ons aan. ‘Ik wil ook nog met vakantie,’ zegt hij recalcitrant. Want met studiemakker Max heeft hij daarvoor een mooi plan ontwikkeld. Tien dagen naar Barcelona. Vliegen. Ik vraag mij inwendig af of dit niet iets te hoog gegrepen is voor een achttienjarige student met minimale inkomsten. Is het niet praktischer  om het iets eenvormiger aan te pakken, de eerste keer dat je zelfstandig van vakantie gaat? Maar ik zeg niets, natuurlijk. Hij zal mijn bezwaren wegjoelen. Laat hem er zelf maar achterkomen. Want hoe waren we zelf als student? Zeg nou zelf.

‘Dan moet ik na de vakantie gelijk gaan sparen  voor de rijlessen,’ rekent hij met enige wanhoop uit.  ‘Hoe krijg ik het voor elkaar? Dan moet ik een maand maken van 1200 euro…. Dat lukt nooit!’

Nee,  dat denk ik ook niet. Voorzichtig opper ik iets over een eventueel goedkopere vakantie, waarbij ik bijgevallen word door mijn lief. Maar deze onwelkome suggestie veegt mijn zoon ongeduldig van tafel.

‘Heb je eigenlijk wel zicht op wat je gaat ontvangen en wat je nog zal moeten uitgeven??’ vraagt Paul dan, ‘Een soort overzicht?’

Daar moet mijn oudste even over nadenken. Starend naar het plafond uit hij een aantal berekeningen.  ‘Zo jammer van die brommerverzekering die er nu weer ligt!’ zegt hij, ‘Maar ja, aan de andere kant krijg ik stufi  en hoef ik een paar maanden niks uit te geven aan studie of collegegeld…. Dat zijn dan wel weer meevallers,’ mijmert hij, al iets opgevrolijkt.

‘Maar ik wil ook  het huis uit na de zomer,’ herinnert hij zich dan weer. ‘Pffffff………’

Tja, denk ik, maar zeg het niet hardop. Zo is het in het leven, knul. Welkom.

(Visited 20 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *