Jaren ’50

Gebaseerd op de verhalen, films en boeken, heeft zich bij mij een bepaalde voorstelling gevormd van het stadsleven in Nederland in de jaren ’50, de decade waarvan ikzelf alleen maar de laatste drie jaar live heb meegemaakt. Als we nu in stadjes als Argostoli of Lixouri op Kefalonia lopen, waan ik me precies daar, in die vijftiger jaren.
Met open mond staar ik naar de geparkeerde fietsen langs de stoeprand. Ook een auto kun je daar gewoon neerzetten. Overal. Waarom is het verkeer in ons land zo zenuwslopend geworden? Een halve eeuw geleden stonden mensen bij ons ook gewoon op straat te kletsen. Oversteken was geen levensgevaarlijke onderneming. Hier, op een Grieks eiland kan dat allemaal nog steeds. De simpele rust die ik ervaar is een verademing. Geen stress. Vooral: géén stress. Niet voor niets komen heel wat mensen uit ons naar mijn smaak vele te gemodificeerde, kunstmatige land hier naartoe. Ergens leeft bij velen nog het verlangen naar hoe het eigenlijk is.
OK, over steden als Athene heb ik het hier niet, steden waar de mens behoorlijk opgerukt is. Daar staat het land op het punt het te verliezen. Maar ja, daar verblijven ook wel heel erg veel mensen tegelijk op een kluitje.
Welk land, waar ter wereld dan ook, zou dáár tegenop kunnen, op den duur?

(Visited 13 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *