Kampioen met geschudde hersenen

Hij blijft te lang liggen naar mijn zin.  Het cluster medespelers om hem heen wordt steeds groter. Allemaal buigen ze zich over mijn zoon heen, die plat en stil op de grond ligt. Gezicht omlaag, arm om zijn hoofd heen. Het duurt al wel een minuut of twee, ik zie het vanaf de tribune word langzaamaan ongemakkelijk. Te lang blijft hij liggen. 

Het is de kampioenswedstrijd van Olaf’s team Forum Sport A3. Daarom zijn wij weer eens komen kijken. Eigenlijk zijn ze al de kampioen na de  vorige wedstrijd, maar deze moest als afsluiting nog even gespeeld worden. Hij wordt echt wel  vaker getackeld, mijn zoon, maar nooit blijft hij zo lang liggen. Dus nu verwacht  ik ook dat hij gelijk wel weer opstaat en verder speelt. Maar dat gebeurt niet.

Dan zie ik wat beweging, gelukkig. Door een paar maten wordt hij overeind gehesen en ondersteund door hen loopt hij naar de zijkant. Voor hem komt een wisselspeler in het veld. Hij gaat zitten, trekt een jas aan, drinkt wat en duwt de aangereikte natte spons tegen zijn hoofd. Een flinke buil , denk ik, dat zal hij er wel aan overhouden. Met zijn teamgenoten gaat hij als de rust aanbreekt mee de kleedkamer in. Hij zal na de rust wel weer gaan meespelen, denk ik. Maar dat gebeurt niet.

‘Ik denk dat u hem even moet laten nakijken,’ zegt de ongeruste trainer  tegen me. Hij is met Olaf bij zich naar me toegekomen. ‘Bij de EHBO. Olaf weet helemaal niet meer wat er gebeurd is, waar hij is en waarom. Hij een flinke smak op zijn achterhoofd gemaakt. Misschien toch een hersenschudding….’

Een blik van dichtbij op mijn oudste bevestigt mij direct dat de man gelijk heeft. Olaf lijkt de weg helemaal kwijt te zijn, en ik zie veel paniek achter de tranen in zijn ogen. ‘Ik weet niks meer,’zegt hij benauwd, ‘alleen het begin van de wedstrijd, dat het 2-0 stond en dat ik op de grond smakte. Daarna niks…. Totdat ik in de dug-out  zat.’

Maar dan zijn de twee volgende doelpunten van zijn ploeg in de rest van de wedstrijd hem dus totaal ontgaan! Direct nemen Paul en ik hem  mee naar de spoedeisende hulp, die gelukkig vlakbij is. Het is niet al te druk, dat is wel boffen. Na een eerste onderzoek wordt inderdaad een hersenschudding bij mijn zoon geconstateerd.  Tijdens de anderhalf uur die we dan wachten op de volgende arts, keert de rust wat terug bij hem. Hij voelt zich beter en stuurt sms’jes naar zijn makkers. Hij staart me ongelovig aan als ik vertel wat er gebeurd is. ‘Ben ik zelf teruggelopen?’,  vraagt hij verbijsterd, ’weet ik niks meer van. Heb ik zelf die jas aangetrokken??’ Hoofdschuddend bekijkt hij de foto’s op mijn toestel die hem tonen dat ik hem niet voor de gek houd.

Hij baalt, logisch. Hij baalt dat hij de wedstrijd mist en  de huldiging daarna. ‘Schiet nou op,’ mompelt hij geërgerd, ‘Laat die dokter nou komen. Ik wil hier weg!’

Eindelijk komt dan de dienstdoende AIO, die wat testjes met hem doet. Olaf doet intussen zelf zijn verhaal. ‘Een dug-out?’ fronst de arts, die het image van student nog 100% uitstraalt (ik gok op Leiden, zo te horen).  ‘Ehh…  wat is dat?’

Mijn zoon weet niet wat hij hoort, maar laat niks merken en legt bewonderenswaardig volwassen uit dat het een soort bank aan de zijkant van het voetbalveld is. De AIO knikt en kondigt aan te moeten overleggen met zijn supervisor, waarna Olaf een diepe zucht ontsnapt. ’Ik ga wel naar de barbecue hoor!’ kondigt hij aan. ’Ik heb honger!’  Straks houden ze met het hele team een kampioens-bbq.

Eigenlijk ben ik al wel gerustgesteld. Het gaat duidelijk weer veel beter. Zelfs als blijkt dat wij nog langs een neuroloog moeten in een ander ziekenhuis – ‘Voor de zekerheid, ik verwacht niet dat er iets aan de hand is’, zegt de AIO  – schrik ik niet meer. Olaf baalt natuurlijk. ‘Als ze maar opschieten,’ knort hij.

Ons avondje naar de schouwburg (waarvoor ik al een jaar de kaartje in huis heb) halen we niet meer. Dat laten we maar los. Niks aan te doen. In het andere ziekenhuis weten ze al dat we komen, dus Olaf is tamelijk snel aan de beurt.

‘Een hersenschudding!’ bevestigt de neuroloog de eerdere diagnose. Zij is tevreden over Olaf’s reacties een serie proefjes en testjes.  ‘Maar  die hersenschudding moet rustig herstellen. Het houdt in dat je nu een week of zes niet mag voetballen of skateboarden, om te voorkomen dat je een nieuwe klapper maakt en hersenletsel oploopt. En niet de hele dag achter een beeldscherm, geen alcohol……’

Waarschijnlijk beseft ze best dat ze zojuist alle bezigheden in het leven van een puber/student heeft opgenoemd. Guitig kijkt ze hem aan als ze afscheid neemt. ‘En vannacht om de twee uur wakker maken,’ besluit ze.  Het leukste voor het laatst bewaard. Maar daar zal zijn vader voor moeten zorgen. ‘We willen niet dat je ongemerkt een hersenbloeding krijgt of zo…. Zal wel niet hoor, want nu is alles echt helemaal goed.’

Okee, knikt mijn zoon. We lopen naar buiten. ‘Het is 10-2 geworden, hoorde ik. Maar nu ga ik naar de barbecue hoor….’

(Visited 22 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *