Nerveus

Hij knijpt hem nu echt wel. Eindelijk.

In vrij onverschillige toestand heeft hij zijn eindexamens gedaan, hij ging daar heen als het tijd was om te gaan, om vooral niet te laat te komen. Want dáár knijpt hij hem wel altijd voor, al zestien jaar, mijn jongste zoon. Niet voor het examen.  Al  die nerveus giechelende meisjes en peultjes zwetende jongens bekijkt hij schouderophalend.  ‘Het is toch hetzelfde als een toets op school?’ zegt hij relativerend, ‘En dat hebben we nou al vier jaar gedaan. Dus?’

Ja, dus? Of zo’n houding positief is of niet, weet ik niet, maar het lijkt me heerlijk om hem te kunnen hebben en zo ontspannen aan een toch  best belangrijk evenement te beginnen.

‘Hoe was het?’ vraag ik na elk examen, nieuwsgierig en ook enigszins bezorgd. De stevige begeleiding die mijn lief hem de laatste maanden gegeven heeft, zal hoe dan ook resultaat opleveren, dat kan niet anders. Er is geen scholier zo getraind in het doen van proefexamens, daar zijn wij van overtuigd. Sander heeft ze echt allemaal gedaan,meer zijn er gewoon niet te vinden in de boeken niet en ook niet op internet.

‘O, goed hoor!’ is steevast het opgewekte antwoord. ‘Ik heb er een goed gevoel over, dus eh…..’. En stralend kijkt hij ons aan. Helaas is in de afgelopen vier jaar gebleken dat  dit goede gevoel  niet altijd  terecht was. Daardoor heeft Sander zich echter nooit uit het veld laten slaan.

De twee weken die we moeten wachten op de uitslag duren lang. Sander weigert pertinent om antwoorden op internet op te zoeken. ‘Dáár zou ik nou zenuwachtig van worden,’ verklaart hij ‘ik weet echt niet meer wat ik heb opgeschreven hoor. En dan zou niks me bekend voor komen. Pffff……’  Nee, hij wacht liever.  ‘Ik ben echt wel geslaagd hoor,’ is de bewering die ik bijna dagelijks hoor.

Met enige onrust denk ik aan de minimale reservepunten die hij heeft om eventuele onvoldoendes te compenseren. Van intenties om een buffertje te kweken van een soort reservepunten (zevens, in plaats van zesjes!)  is  geen enkele sprake geweest. Integendeel,  het was alsof ik een oneerbaar voorstel deed. ‘Mam!’ gromt hij als ik erover begin, ’is echt niet nodig hoor. Ik slaag heus wel. Een zes is toch genoeg?’ Ik zucht, maar zeg niets meer. Tot we ineens andere geluiden horen.

Ze vallen niet gelijk op, maar ineens dringen ze toch tot me door. ‘Dat Engels he,’ klinkt het op een dag voorzichtig en ik vang een moedeloze blik op van mijn zoon. ‘Ik hoop echt dat dat goed gegaan is… ‘

Daar zul je het hebben. Zie je nou wel, denk ik, maar ik zeg het niet hardop, natuurlijk. En Sander gaat nog door, een paar dagen later. ‘Dat economie was best lastig, mam…… ik weet het niet hoor….’ Hij ziet eruit alsof hij ons wil voorbereiden op en grote teleurstelling. We zijn er dan ook lang niet zeker van dat hij in één keer geslaagd zal zijn. Maar wat kun je doen? Niets, behalve gewoon maar wachten op het verlossende telefoontje op de dag van de uitslagen.

Die dag is hij al opvallend  vroeg wakker; dat ben ik niet meer gewend, ik verlaat tegenwoordig het huis ’s ochtends in alle stilte. ‘Ben je zenuwachtig?’ vraag ik hem.

‘Ja, best wel,’ zegt hij en het klinkt een beetje benauwd.

Hij knijpt hem nu echt wel. Eindelijk…  De dag zal lang duren, omdat  de school pas halverwege de middag zal bellen. Dus ik schrik als om twaalf uur mijn mobiel gaat en ik zie dat het Sander is. Natuurlijk flitsen er direct allerlei onprettige scenario’s door mijn hoofd. Sander belt nooit! Wat zou er zijn, is hij gezakt? Heeft de school al gebeld en is het een hopeloze zaak??

Maar nee, (nog) niets van dat alles, gelukkig. Het is slechts een kind met behoefte aan contact. Hij is zenuwachtig.

Een uurtje later komt er een enerverend sms’je binnen. Van Paul. ‘Sanders bloeddruk is 157/118!!’ meldt hij. Hij heeft hem even gemeten. ‘Zo hoog!!’

Mijn hemel. Over zenuwen gesproken. Weer schrik ik als de telefoon weer gaat en het is weer Sander. ‘Ze hebben gebeld,’ zegt hij neutraal.  Nu al? Het is alsof ik zelf examen heb gedaan. ‘Jaja, en?’  Wie is er nou eigenlijk nerveuzer?

‘Nou ik ben geslaagd hoor,’ klinkt het dan vrolijk, ‘met drie zessen en drie zevens!’ Ik ga uit mijn dak. ‘Geweldig!!’schreeuw ik door de telefoon.  Wat ik ook gedacht had, of gehoopt, niet dit. Hoezo compensatiepunten voor onvoldoendes? Helmaal niet nodig! Hij heeft het fantastisch gedaan!

‘Ja, zie je nou wel!’ zegt mijn zoon trots, ’ik ben gewoon geslaagd hoor…..’

(Visited 21 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *