Lago di Garda

Als je er vertoeft, moet je er ook in. Dus hijsen wij ons in bakpak, Paul en ik, en gaan ook wij te water in het Gardameer. De jongens gaan elke dag een paar uur, al dan niet vrijwillig in Sanders’ geval, want die moet af en toe op het idee gebracht worden en dan gaat hij wel hoor. En Olaf, tja, die trekt zich steeds meer terug van zijn broer en heeft tussendoor zo zijn puberbuien, direct herkenbaar aan de sloffende tred die al sinds hij kan lopen kenmerkend voor een slechte zin is. Niets anders dan thuis dus.

Maar nu niet, want eens een waterrat, altijd een waterrat. ‘De eerste die ik had heb ik gelijk opgeblazen!’ Mijn oudste komt triomfantelijk onze kant op, gewapend met een groen luchtbedje.  Hij was even naar de winkel geweest. ‘Iets met het ventiel of zo. Maar ik kreeg een nieuwe mee!’ Hij staat er zelf en beetje van te kijken wat hij in het Engels in Italië nog kan bereiken bij het winkelpersoneel. Met een overwinnaarsblik werpt hij zichzelf in het meer, en op het luchtbed.

Heerlijk verkoelend, het meer.  Wel met de voetjes van de vloer, want de stenen op de bodem zijn glad en glibberig. Wanneer je in het water ligt, zijn de golven van de bootjes ineens groter dan wanneer je aan de kant staat :-). Als simpele zwemmer voel ik me wel wat nietig tussen al die luchtbedden, bootjes en andere plastic hulpmiddelen. Ik ben zo’n beetje de enige die zo’n sec en kaal voortbeweegt door middel van schoolslagzwemmen en begrijp nu hoe een dobberend roeibootje zich tussen oceaanstomers voelt. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door de imposante steile rotsbergen die direct langs de oevers van het Lago di Garda omhoogrijzen. Het is genieten.En ik heb gezwommen in het Gardameer!

(Visited 19 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *