Er klinkt geritsel. Geratel, geklepper, uit de richting van hoek waar onze de houtkachel staat. Omdat er ook een aanzwellend nerveus gehijg ontstaat, ga ik toch maar eens kijken.
Daar zitten ze. Hond Mickey en poes Moortje, broederlijk naast elkaar, voor de kachel.
‘Ze willen met mij verder!!’
De opluchting in dit berichtje springt dwars door de internetkabels van Den Haag naar Velanidia. Jongste krijgt een nieuwe baan! Gezien de al jaren groeiende tegenzin waarmee hij nu elke dag naar zijn werk sjokt, snap ik zijn jubelstemming heel erg goed.
We hebben een Griekse bankrekening. Joehoe! Het kostte ons een hele ochtend zitten op een stoel bij het bureau van een klantvriendelijke en servicegerichte bankmedewerker; we hebben ongeveer vijftig handtekeningen achtergelaten op evenzoveel blaadjes, en nog zo’n dertig op een digitaal schermpje. Per persoon.
‘Heeft u al betaald?’ is het eerste wat de KEP-man vraagt. Paul heeft net aangegeven dat hij zijn rijbewijs in januari moet verlengen. En dat niet alleen, er moeten ook medische verklaringen en zo omdat hij 75 wordt.
Nee, we hebben nog niks betaald.
De eerste mijlpalen hebben ze allang achter de rug natuurlijk, allebei mijn jongens; en ik dus ook. School, studie, baan. En ze wonen op zichzelf. Ze zijn het huis uit, al negen jaar. Maar nu kondigt Oudste het plechtig aan. ‘Ik heb een nieuwtje.’
Meteen zit ik rechtop, want dit is niet zomaar iets.
‘Heb ik mooie handen?’
Ik krul ze zo elegant mogelijk om mijn glas heen; mijn vader staat op het punt om een vakantiekiekje te maken. Op foto’s probeer ik mijn handen altijd zo sierlijk mogelijk in beeld te krijgen, zodat iedereen die de foto later ziet in bewondering zal kunnen uitbarsten.
