Ik was nog nooit geïnterviewd.
Paul en ik zitten te wachten tot de deelnemers aan de workshop Leven in je Lijf voor de Ypenburgse Ondernemers binnenvallen. Dat doen ze, druppelsgewijs. De eerste die er is, vat gelijk de koe bij de hoorns en richt zich tot mij.
Als hij thuiskomst, zien we het al. Slechte zin. Puber, nog steeds wel.
Inwendig zucht ik, want als we niet oppassen, gaat deze slechte zin alles overheersen, weet ik uit ervaring. Dus neem ik me voor om mij niet te laten beïnvloeden, we gaan zo aan tafel en ik eet lekkerder als de sfeer redelijk blijft.
Morgen is het zover. Het eindexamen begint en mijn jongste doet eraan mee. Met frisse tegenzin en niet vrijwillig, maar toch enthousiast. Want het doel is immers om van die school af te komen?
‘Paul!’
Sander straalt met deze oproep de zekerheid uit dat zijn mededeling op hoge prijs zal worden gesteld. ‘Paul!’
Hij knijpt hem nu echt wel. Eindelijk.
In vrij onverschillige toestand heeft hij zijn eindexamens gedaan, hij ging daar heen als het tijd was om te gaan, om vooral niet te laat te komen. Want dáár knijpt hij hem wel altijd voor, al zestien jaar, mijn jongste zoon.
Hij blijft te lang liggen naar mijn zin. Het cluster medespelers om hem heen wordt steeds groter. Allemaal buigen ze zich over mijn zoon heen, die plat en stil op de grond ligt. Gezicht omlaag, arm om zijn hoofd heen.
