Hij knijpt hem nu echt wel. Eindelijk.
In vrij onverschillige toestand heeft hij zijn eindexamens gedaan, hij ging daar heen als het tijd was om te gaan, om vooral niet te laat te komen. Want dáár knijpt hij hem wel altijd voor, al zestien jaar, mijn jongste zoon.
Hij blijft te lang liggen naar mijn zin. Het cluster medespelers om hem heen wordt steeds groter. Allemaal buigen ze zich over mijn zoon heen, die plat en stil op de grond ligt. Gezicht omlaag, arm om zijn hoofd heen.
Constitutioneel ben jij een zeer, zeer sterke tante…..’, Ze kijkt me peinzend aan. ‘Want waar kun je dat aan zien?’ Deze vraag richt onze docente aan mijn medestudenten.
‘En kennen ze nou allemaal hun tekst een beetje?’ vraag ik aan Sander, die net terugkomt van de RJT-repetitie. ‘Uit hun hoofd, en zo?’
‘Jajaja!’ verzekert hij me direct. ‘Dat wel hoor. Ze kennen het wel, alleen sommigen weten niet wanneer ze hem precies moeten zeggen….’
Er komen sinds een paar weken andere geluiden uit de kamer van mijn oudste. Wel elektrische, dat wel, maar life. Muziek. Wel uit een boxje, dat wel, maar life. Hij maakt ze zelf, die geluiden. Op een gitaar.
Helemaal verzopen ziet hij eruit, mijn oudste, als hij ’s avonds thuiskomt. Nu giet het ook van de regen, dus zo gek is dat niet, maar er is meer. Dat zag ik wel.
‘Nat he?’ zeg ik meelevend. ‘Buiten?’
