Zo rond half tien schalt het over het terrein; elke dag. De uiterst vriendelijke dames van de receptie veranderen dan in strenge meesteressen. Zij nemen een microfoon ter hand en doen mededelingen die tot in het klooster te horen moeten zijn.
Het is net alsof ik een tenniswedstrijd zit te kijken. 4-4! Dat is het eerste wat ik zie, al na een half uur, en van pret spring ik direct van mijn stoel. Binnen een paar uur verandert het rap. Van 6-4 naar 8-5 en dan – ooooohhhhh! – 10-8!!
Ik was nog nooit geïnterviewd.
Paul en ik zitten te wachten tot de deelnemers aan de workshop Leven in je Lijf voor de Ypenburgse Ondernemers binnenvallen. Dat doen ze, druppelsgewijs. De eerste die er is, vat gelijk de koe bij de hoorns en richt zich tot mij.
Als hij thuiskomst, zien we het al. Slechte zin. Puber, nog steeds wel.
Inwendig zucht ik, want als we niet oppassen, gaat deze slechte zin alles overheersen, weet ik uit ervaring. Dus neem ik me voor om mij niet te laten beïnvloeden, we gaan zo aan tafel en ik eet lekkerder als de sfeer redelijk blijft.
Morgen is het zover. Het eindexamen begint en mijn jongste doet eraan mee. Met frisse tegenzin en niet vrijwillig, maar toch enthousiast. Want het doel is immers om van die school af te komen?
‘Paul!’
Sander straalt met deze oproep de zekerheid uit dat zijn mededeling op hoge prijs zal worden gesteld. ‘Paul!’
