Als je er vertoeft, moet je er ook in. Dus hijsen wij ons in bakpak, Paul en ik, en gaan ook wij te water in het Gardameer. De jongens gaan elke dag een paar uur, al dan niet vrijwillig in Sanders’ geval, want die moet af en toe op het idee gebracht worden en dan gaat hij wel hoor.
Nou zeg. De herinneringen flitsten toch wel door mij heen. Negentien jaar geleden stond ik hier ook, op het Plaza San Marco in Venezia. Mij werd toen volgens de familietraditie een gouden gondeltje overhandigd.
Zodra ik het thuis in de brochure lees, weet ik het al. ‘Badmuts verplicht’. Met een grote grijns blader ik verder, maar zonder resultaat. Overal staat het, bij alle campings-met-zwembad. ‘Badmuts verplicht’.
De herinnering aan Castellane 2008 komt even boven. Vaak denk ik daar nog aan terug, want wat hebben we het daar geweldig gehad…..
Maar nu dient zich voor mijn neus weer zo’n trap aan.
Zo rond half tien schalt het over het terrein; elke dag. De uiterst vriendelijke dames van de receptie veranderen dan in strenge meesteressen. Zij nemen een microfoon ter hand en doen mededelingen die tot in het klooster te horen moeten zijn.
Het is net alsof ik een tenniswedstrijd zit te kijken. 4-4! Dat is het eerste wat ik zie, al na een half uur, en van pret spring ik direct van mijn stoel. Binnen een paar uur verandert het rap. Van 6-4 naar 8-5 en dan – ooooohhhhh! – 10-8!!
