‘En kennen ze nou allemaal hun tekst een beetje?’ vraag ik aan Sander, die net terugkomt van de RJT-repetitie. ‘Uit hun hoofd, en zo?’
‘Jajaja!’ verzekert hij me direct. ‘Dat wel hoor. Ze kennen het wel, alleen sommigen weten niet wanneer ze hem precies moeten zeggen….’
Er komen sinds een paar weken andere geluiden uit de kamer van mijn oudste. Wel elektrische, dat wel, maar life. Muziek. Wel uit een boxje, dat wel, maar life. Hij maakt ze zelf, die geluiden. Op een gitaar.
Helemaal verzopen ziet hij eruit, mijn oudste, als hij ’s avonds thuiskomt. Nu giet het ook van de regen, dus zo gek is dat niet, maar er is meer. Dat zag ik wel.
‘Nat he?’ zeg ik meelevend. ‘Buiten?’
Bgggggg……..’, zegt mijn lief zachtjes tegen mij, en hij straalt ook Bgggggg uit.
‘Koud!’ komt er met een sippe blik achteraan. Mistroostig staart hij naar buiten, naar de witgekleurde tuin.
Streng kijkt hij ons aan. ‘Dit heeft u natuurlijk ook bij zich, meneer Houkes?’ Hij tikt op de envelop die hij omhooghoudt.
EIGENDOMSBEWIJS, staat daar op in dreigende blokletters. Mjin lief en ik wisselen een beschaamde blik en schudden ons hoofd.
‘Ehh… nee dus,’ zegt Paul voorzichtig, ‘Dat moest zeker wél, hè?’
‘Ik ben bij iemand van m’n werk, in Voorschoten, staat er op het briefje dat op tafel ligt. Maar ik eet gewoon huis.’
Ik moet lachen om de vage soort mededelingen van de laatste tijd.
