De eerste mijlpalen hebben ze allang achter de rug natuurlijk, allebei mijn jongens; en ik dus ook. School, studie, baan. En ze wonen op zichzelf. Ze zijn het huis uit, al negen jaar. Maar nu kondigt Oudste het plechtig aan. ‘Ik heb een nieuwtje.’
Meteen zit ik rechtop, want dit is niet zomaar iets.
‘Heb ik mooie handen?’
Ik krul ze zo elegant mogelijk om mijn glas heen; mijn vader staat op het punt om een vakantiekiekje te maken. Op foto’s probeer ik mijn handen altijd zo sierlijk mogelijk in beeld te krijgen, zodat iedereen die de foto later ziet in bewondering zal kunnen uitbarsten.
Het is heerlijk op het terras van Katsiris in Kiveri. We zitten onder de hoge bomen en wenken de bedaagde, niet meer heel jonge kelner. ‘Ready?’ vraagt hij, ‘om te bestellen?’ Op dit moment trekken kelners meestal hun bestelblokje uit de achterzak.
Zeker. Paul steekt van wal en noemt op wat wij willen eten. Maar waar is het schrijfblokje?
Ik loop ergens, of we zitten in de auto, maakt niet uit, het is elke keer raak. Altijd. Overal. Ik zie iets, er valt me iets op, langs de weg, op de berg, in boomgaarden, in het dorp; menselijke aanwezigheid, waar dan ook, wat dan ook, maakt niet uit.
Altijd direct dat stemmetje.
Het was een van mijn voornemens, toen we hier in Velanidia neerstreken. Een ruime tuin, dus wat kon ik beter gaan doen dan groente verbouwen? Dat kan niet misgaan in dit heerlijke Griekse klimaat. Altijd zon, gegarandeerd succes.
Een hele lijst met do’s en don’ts van onze geliefde docent ging eraan vooraf. Geruststellingen aan ouders of andere directe familie, het vooruitzicht op een paar concerten in Frankrijk, maar: we gingen!
