Sneeuw

‘Sneeuwt het hier wel eens?’ vraagt Paul nieuwsgierig. We zitten aan het ontbijt bij ons onderkomen op Kreta. Eigenaar Giorgios vult onze koffie nog een keertje bij.
Het is iets wat we ons wel eens meer afvragen. Ja, in het gebergte van Noord-Griekenland zal het best wel sneeuwen. Maar hoe zit dat op de eilanden? Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat Lesvos of Samos in de winter bedekt worden door een laagje sneeuw. Dan eerder nog Kefalonia en Lefkas, aan de andere kant van het vasteland.
Maar op Kreta, het bloedhete, meest zuidelijke, grote eiland? Je nadert hier al flink de Kreeftskeerkiring. Nou ja, wat overdreven misschien. En de hoogste bergtoppen hier zien inderdaad wit, ook nu in september. Maar toch. Valt er zo zuidelijk eigenlijk veel sneeuw?

‘Sneeuwt het hier wel eens?” vraagt Paul dus.
‘Ah, ja, sneeuw…’ Giorgios glimlacht tot aan de kraaienpootjes rond zijn ogen. ‘Zeker wel. Soms, een beetje.’
‘O, dus wel?  En hoe is het hier dan? Op de bergwegen en zo?’ Want de toegangsweg tot dit etablissement is ook kronkelig en gaat toch wel steil de berg een eindje op.
Giorgios zet de koffiekan neer. ‘Ja, als er sneeuw ligt en de wegen zijn glad, dan gaan we lopen,’ zegt hij. ‘De auto laten we staan in het dorp, bij het begin van deze weg en dan, nou, wandelen naar boven elke keer!’
Deze zo kenmerkende Griekse pragmatische oplossing doet mij grinniken. Is de weg onbegaanbaar per auto? Geeft niet, we gaan gewoon lopen.
Er zijn hier geen strooiwagens of sneeuwschuivers van de gemeente, zoals we dat in Nederland kennen. Sneeuwruimen moet je zelf doen, maar dat is geen pretje op een bergweggetje van twee kilometer.
‘Wij gaan zelf gewoon te voet, maar als er gasten zijn, dan maken we toch dit weggetje wel even vrij,’ vervolgt hij, ‘Dat moet dan wel even natuurlijk.’
Vaak knappen door de sneeuw ook takken van de bomen, die liggen dan op de weg. Die moeten de mensen allemaal zelf opruimen. ‘Ja, dat doen we pas als het dooit, hoor,’ voegt hij er grijnzend aan toe. ‘Maar het landschap is zo mooi met sneeuw!’ Met een breed gebaar zwaait hij ter illustratie zijn arm over het uitzicht waarvan we van zijn terras genieten. ‘Het is zo wijds allemaal dan ….’
Dat geloof ik graag. Maar hoe mooi sneeuw kan zijn, ik ben geen fan. Het is mij veel te glad en te onhandig. ‘Alles is dan heel stil,’ mijmert Giorgios verder, zijn ogen op de bergketen in de verte gericht. ‘De natuur is heel stil. Echt, sneeuw is mooi.’ Hij laat er iets op volgen wat me werkelijk verbaast. ‘We like it! Yes, we like it…’ 
Hij pakt zijn koffiekan weer op. ‘Er kan wel tot zeventig centimeter vallen hier, weet je!’ 

(Visited 4 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *