Stopcontact

‘Krijg nou wat! Kijk!’
Ik kijk, maar zie niks bijzonders, behalve een leeg ontbijtbordje.
’Nee, drie centimeter hoger!’
En dan zie ik ze, onder de spiegel. Pal boven de plek waar ik ontbijtbordjes neergezet heb. Vlak voor mijn neus. Waar ik gisteravond drie keer gekeken had. Waar we ons rot naar gezocht hebben. Achter gordijnen, naast het bed, op de plint, bij de deur. Overal.
Ze waren er niet en nu zitten ze er ineens wel.

Niks opladen dus. Nou ja, zo erg is dat nou ook weer niet, want op de boot is geen WiFi. We zijn dus 24 uur praktisch offline met lege telefoons.

Toen, vanochtend, ineens Pauls uitroep. ‘Krijg nou wat. Kijk!’
Ik kijk maar zie niks.
’Kijk!’ Ik volg zijn priemende vinger en ik zie wat er al uren onder mijn neus zit. Ja, die dingen zijn zo gewoon, ze vallen niet op.

Stopcontacten.

(Visited 85 times)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *