Vriend

Hij spreekt maar een paar woorden Engels, Vassilis, en wij ongeveer evenveel woorden Grieks. Maar met halve zinnen, handen en voeten kom je een eind.
‘Nu eten?’ ontcijfer ik, en we knikken.
‘Ja? Houden van vis?’
Jazeker, dat kunnen we wel beamen. Niet per se tussen de middag, maar in principe zijn we dol op vis.
‘Ik weet, eh… Heb je, hoe heet dat?’ Hij slaat op zijn voorhoofd. ‘Kaart? Mobiel?’
Oh ja, een kaart op mijn mobiel heb ik wel. Ik start Google Maps op en overhandig hem mijn telefoon, die hij met zorg aanneemt. Zijn spichtige vinger tikt iets in en er verschijnt wat op het scherm. 
‘Weet heel goed restaurant. Vis. Aan de zee. Kijk, is dichtbij. Agios Andreas.’
Ah, dat kan ik onthouden. 
‘O kijk’, zegt hij dan enthousiast en ook een beetje verbaasd. ‘Hier is het! Het staat erop!’ Hij zoomt in, een beetje onhandig. ‘Heel goed eten. Ik ken hem, hij kent mij, is een goede vriend,’ meldt hij, met wat gehakkel.
‘Ga daarheen. Zeg maar dat je mij kent.’ Hij kijkt ons aan. ‘Vassilis, in Astros. Hij weet het. Ja?’
‘Efcharisto poli! We gaan daar beslist eten!’ zegt Paul, wat hem op een tevreden knikje komt te staan.
‘En na het eten, eh…’ Met een grijns legt hij zijn handen langs een wang, als gebaar voor slapen. ‘Slapen. Dan … verder praten?’
Natuurlijk, de middagrust. We begrijpen elkaar wel.
‘Nu eten dus, tot later!’ Met een laatste zwaai slentert hij weg. 

Maar ja, waar Grieken tussen de middag aan de souvlaki, overschotel en moussaka gaan, doen wij altijd alleen maar een salade of iets anders lichts. ‘En wat daarna, nog echt eten?’ is de vraag die regelmatig komt, met het bestelblokje in de aanslag. Ze snappen er nooit wat van. 
Vassilis was dus zichtbaar teleurgesteld toen hij ons later hoopvol vroeg waar we gegeten hadden. ‘Ohh? Gewoon in het dorp?’

Maar die avond gaan we wel. Natuurlijk missen we ergens een nauwelijks zichtbare afslag, maar uiteindelijk komen we er toch. In Agios Andreas, vier huizen aan een haventje en de weg houdt hier op. Maar waar is het restaurant?
Het moet hier ergens zijn, maar we zien niks. Een paar kwebbelende wijfjes voor een huis, dobberende bootjes in de haven, en ja, iets verderop ook een verlaten visrestaurant, twee zelfs. Zou dat het zijn? Zijn geweest?
Geen mensen, geen taverna, of iets van dien aard. Wel een prachtig verlaten huis, voorbestemd om – typisch Grieks – een bouwval te gaan worden. 

We kijken elkaar aan en maken rechtsomkeert. Jammer van de vis. Ik weet niet wanneer Vassilis zijn vriend voor het laatst gesproken heeft?

(Visited 4 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *