WIldwest in Ypenburg

Eerlijk gezegd neem ik slachtofferhulp niet helemaal serieus, heb ik althans nooit gedaan. Het overkomt altijd anderen en ik denk al heel snel: ‘Ach, stel je niet zo aan joh.…’

Rustig sta ik bij het zebrapad, te wachten tot voetgangersstoplicht op groen springt. Als dat gebeurt, kijk ik gewoontegetrouw of de auto’s inderdaad stoppen. Dat doen ze, er vormen zich al twee rijtjes voor rechtdoor-willende bestuurders. Het linksaf-vak blijft leeg.

Ik zie bij het viaduct, zo’n honderd meter verderop, een blauwe auto aan komen, maar schenk daar geen aandacht aan. Waarom zou ik? Die is ver weg, mijn licht is groen en ik begin met mijn oversteek. Maar dan gebeurt het.

Nog geen twee stappen heb ik op het zebrapad gezet als ik in mij rechterooghoek een auto – die blauwe auto! Maar die was toch nog zo ver weg? – komen aanstormen. Wat is dat voor een gek?! Die moet minstens 100 rijden. Wat er in een fractie van een seconde gebeurt, is moeilijk weer te geven. Ik zie hem naar links zwenken, naar het lege voorsorteervak voor linksaf.  Heel even denk ik dat hij daar gaat stoppen, maar op datzelfde moment besef ik het: hij gaat helemaal niet stoppen. Hij is van plan om door te rijden.

En ik sta daar, vlak voor zijn neus, in de weg.

Ik voel het duwtje in mijn rug waardoor ik ga rennen. Wegwezen hier! Op dat moment hoor ik de gillende sirene van een politieauto, in de achtervolging.

De gek in de blauwe auto scheert rakelings achter me langs, hij moet nog meer maar links uitwijken om mij niet te raken, maakt daardoor een paar rare schuivers op het kruispunt, krijgt toch de macht over zijn stuur terug en scheurt door.

Ik bereik de overkant en sta te trillen op mijn benen. Met open mond kijk ik versuft mijn bijna-moordenaar na. Naast mij stopt een auto, de bestuurder draait het raampje omlaag. ‘Hoe is het met u?’ vraagt een stem bezorgd. ’Ik zag het voor mijn neus zó gebeuren…..’

Ik mompel dat ik alleen maar erg geschrokken ben. Eigenlijk vertrouw ik mijn benen niet. Het doet mij zo goed, deze zorg van een volstrekt vreemde. Ik overtuig hem ervan dat het goed gaat met me en hij rijdt door.

Maar dan pas dringt het besef tot me door dat het maar een haar gescheeld heeft. Hoe vaak staat het niet in de krant: geschept op zebrapad? Mensen die minder geluk hadden dan ik nuHet was gewoon doodeng. Met deze belachelijke snelheid van die gek kan ik niet geloven dat ik zoiets overleefd zou hebben. Van alles gaat door me heen. Zo snel kan het gaan. Ik ben bijna van de sokken gereden. Hij had me bijna op de motorkap, en wel meteen snelheid van een slordige 100 km per uur.

Een heel leven lang heb je allerlei mensen om je heen die, een enkeling daargelaten, het toch het beste met je voorhebben en die met liefde en respect omringen. In een split second kan er een gek zijn die daar lak aan heeft. Zoveel zorgen van al die mensen in al die jaren en dan alleen maar voor zo’n einde?

Niet dat ik nu gebruik heb gemaakt van slachtofferhulp, want dat zou wat overdreven zijn geweest. Stel je niet aan. Eigenlijk is er ook helemaal niets gebeurd. Maar de ervaring is traumatisch. En daarvoor zal ik bij anderen in het vervolg meer begrip voor kunnen opbrengen. Dagen later zit ik nog steeds met een andere vraag. Want wat zou er gebeurd zijn als het linksaf-voorsorteervak NIET leeg geweest was? Als daar ook auto’s gestaan hadden?

O, dat duwtje in mijn rug? Dat zal dat engeltje op mijn schouder zijn geweest. Die ken ik wel.

_______________________________________________________

 Published on Feb 6, 2013

Een achtervolging van een auto die begon op de A13, is geeindigd op de Roek in de haagse wijk Ypenburg.

Een politieauto werd op de snelweg met hoge snelheid ingehaald door een Volkswagen Golf en gaf deze een stopteken. In plaats daaraan gehoor te geven, ging de bestuurder er op hoge snelheid vandoor.

Via o.a. de Laan van Hoornwijck kwam de achtervolging in de Haagse wijk Ypenburg terecht. Daar verlieten de 3 inzittenden de auto.

De politie grendelde de omgeving af met behulp van meerdere politievoertuigen en een helikopter. Met behulp van de politiespeurhonden uit Rotterdam werd o.a. de kelderruimte van een nabijgelegen flat doorzocht. Helaas heeft dit niet geleid tot de aanhouding van de drie.

De kentekenplaten komen niet overeen met de auto. Dat doet vermoeden dat het om een gestolen auto gaat. (Tekst: Regio15.nl )

________________________________________________________

 Was het deze auto waar je voor moest rennen ? Auto dus gevonden; inzittenden niet 

(Redactie Regio15 op Twitter naar mij, 6-2-13)

(Visited 9 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *