Erika

O ja. Ik kom de 3e van februari terug…..’
Te midden van al zijn verengelste Nederlands valt deze niet eens op. De 3e van februari. Tussen neus en lippen, deze langverwachte mededeling.

Het ging redelijk goed. Paar kleine puntjes van kritiek, maar verder waren ze denk ik wel tevreden. Sanders app’je na zijn praktijkexamen in Wageningen is tamelijk optimistisch van toon. Brood niveau 3 moest hij doen. En daarna is hij KLAAR!

Blijkbaar heb ik het bij elkaar gesprokkeld. Een paar jaartjes hier, een paar jaartjes daar, wat anders tussendoor en weer terug. En plotseling ben ik 25 jaar in overheidsdienst. Huh? Nu al? Vijfentwintig, ja. Een kwart eeuw. Bijna – bij-na – de helft van mijn leven.

Tegen twaalven die avond hijs ik mezelf toch maar overeind. We moeten spullen buiten zetten, de oude bank, twee oude kapotte stofzuigers. Want morgen wordt het grofvuil opgehaald. Maar het regent en waait nu zo hard en het is laat en koud buiten!

Kom maar even kijken hoor!‘
Ik was natuurlijk al weer weg, ik wist niet hoe snel ik rechtsomkeert moest maken, direct toen ik zal dat nou net dát tuinhek open stond. Wegwezen!
Maar daar heb ik buiten Paul gerekend, natuurlijk.

Vlakbij de oversteekplek zie ik ze staan, net als ik rechtsaf wil slaan de parkeergarage in bij Schiphol. Uitgelaten, zwierig en luidruchtig.
Hè??