Familie 2: gesaboteerd
Het is een proces van jaren. Ongemerkt is het al aan de gang voordat ik het in de gaten heb. Terugdenkend constateer ik dat het al zo ’n vijftien jaar geleden begonnen moet zijn.
Familie.
Mug
Zzzzzzzzzzz………..
ZzzzzzzZzzzzzzzZzzzzzZZZZzzzzzzzZ….ZZZZZZZZZZZZ….!!!
Geneugten van de zomer, zeg ik maar. Geneugten? Een tijdelijk ongemak. Ongemak?
Broer
In zijn nopjes wrijft hij in zijn handen. ‘Ha. Een half jaar! Wat een rust!’ Zijn ogen stralen. ‘Mag ik dan ook zijn kamer erbij? Voor een inkoopkoelkast?’
Niet dat hij een echt antwoord verwacht, mijn jongste.
Juf
Het staat er nog steeds niet. Dat wil zeggen, ik zie het in ieder geval niet staan, bij de jeugdboeken. Trouwens, geen enkel Zilverspoor-boek te bekennen in de kast bij Paagman, of bij Donner, bij Bruna.
Stief- of bloedband
Wat is die meid toch eigenlijk een asociale trut!’
Een verzuchting, die zo op het eerste gezicht niet speciaal heftige reacties ontketent. Want ieder is vrij om een ander op een gegeven moment te ervaren als onaangenaam en daarover mag ieder ook gewoon zijn of haar gemoed luchten.
Zo kort mogelijk
‘Eén ding weet ik wel,’ zegt hij gedecideerd. ‘Ik wil zo kort mogelijk in Nederland blijven….’ Ik Skype met mijn oudste, die deze week na een afstudeerstage van vijf maanden uit Sydney terug naar huis gaat keren. Ons huis.