‘Bavo!’ Breed lachend kijkt de Griek ons aan. ‘Milate Ellinika? Spreken jullie Grieks?’
Νeergestreken op een heerlijk terras aan het water, hebben wij zojuist een karafje witte wijn met een Griekse salade besteld, in het Grieks dus. ‘Choriatiki ki enna miso kilo krassi!’ Ζο. Ha.
Even blijft hij stil, in gedachten verzonken.
‘Nou… ‘ Hij knikt en gaat door. ‘De zaak is gezond.’ Het klinkt stellig, met een handgebaar benadrukt. ‘Dat wel. Maar zo weinig toeristen nog…’
Hij had een jaar of vijf les, mijn oudste, pianoles. Niet omdat ik hem dat opdrong, want dat deed ik niet, vastbesloten om mijn kinderen in géén geval in de richting van welk muziekinstrument dan ook te duwen. Nee, hij wilde het zelf.
Het is weer Matthäus-tijd. Een rode draad door mijn leven.
En elk jaar weer, tijdens die ene aria, gaan mijn gedachten heel veel jaren terug. Terug naar – wat zal het zijn geweest? – 1967?‘Ik wil zo’n viool op een pootje!’
‘Als ik klaar ben, dan wil ik eigenlijk eerst een korte reis maken. Even weg, voordat ik aan de rest begin…..’ Mijn oudste zit een beetje voor zich uit te mijmeren.
‘Oh, dus nog voordat je die drie maanden gaat werken in Barcelona bedoel je?’ informeer ik, toch wel enigszins verbaasd.
Partir, c’ est mourir un peu.
Over een paar uur stapt hij het vliegtuig weer in. Terug naar huis.
Hoewel, huis? Mmmm. Zijn thuis laat hij toch achter, nu. Zo zal hij dat zeker voelen. Tja, wat wil je?
