Het gaat vlot, de vliegreis, de landing op El Pratt verloopt voorspoedig. Omdat wij allebei slechts een handbagagekoffertje hebben, lopen we snel door de grote hal naar het Openbaar Vervoer. Ik had al helemaal uitgezicht, gewoon de metro naar Provenca, daar overstappen en dan nog 1 halte. Makkie. Dacht ik.
‘In een orkest?’
Ik zal wel stomverbaasd klinken. Mijn mond is opengezakt. Maar dit verwacht je niet. Niet in een familiehotel, net buiten Parga.
Toch. ’Ja,’ knikt ze, ‘Ze zijn allebei violist. Ze spelen in een orkest in Athene.’
Van verre zijn ze al indrukwekkend. Ze vallen ook niet zo’n beetje op, in het tamelijk vlakke landschap waar we doorheen rijden. De ‘zuilen van de hemel’. Bijkans ontoegankelijke, honderden meters loodrecht omhoogrijzende zandstenen rotsen. Zuilen, inderdaad. De Meteroa-kloosters.
We kijken er vanaf ons hotelbalkon op uit, op het grote amfitheater van Dodoni. Prachtig in de ochtendzon. De zon komt ook precies daarachter op, maar zulke vroege vogels zijn we nou ook weer niet, dus dat hebben we niet zelf kunnen aanschouwen.
Gaan jullie naar Ipiros? Dan moet je dít bezoeken.’ Met haar pen tekent ze een kruisje op onze wegenkaart. ‘Dat is de moeite waard en je komt er langs!’
We nemen afscheid van het eiland Levkas om te gaan rondtoeren in Ipiros, de streek in noordwest-Griekenland.
Verbijstering. Dat komt het meest dichtbij. Want hoe doen ze dat dan?
Het lachende gezicht van Bernadette kijkt me aan, voordat ze haar trotse blik over het terrein laat gaan. ‘Jaja,’ zegt ze, ‘echt waar hoor. Olijfbomen wortelen heel ondiep, dat weten mensen niet.‘
Ze vertelt het verhaal graag
