‘Sneeuwt het hier wel eens?’ vraagt Paul nieuwsgierig. We zitten aan het ontbijt bij ons onderkomen op Kreta. Eigenaar Giorgios vult onze koffie nog een keertje bij.
Het is iets wat we ons wel eens meer afvragen. Ja, in het gebergte van Noord-Griekenland zal het best wel sneeuwen.
Teksten als ‘nat pak’, ‘waden’, ’neem je zwemspullen mee’, en ‘slechts een klein watervalletje, verwacht niet teveel!’ hadden mij er eigenlijk van weerhouden om voor te stellen naar de Potami-waterval te gaan. Nu in deze vakantie, maar ook twee jaar geleden. Ik hou niet van zwemmen en ook niet van water.
Bergthee wil ik meenemen, terug naar huis. Die heerlijke, geurige, kruidige Griekse bergthee. Twee jaar geleden had ik dit gekocht bij het Mannetje op de berg Kirkis, tijdens onze klimtocht naar de grot van Pythagoras. Dat ben ik weer van plan. Die thee dan, die klauterpartij weet ik zo net nog niet.
Hoe weldadig is het om ergens te zijn waar je niets hoort. Helemaal niets. Waar absolute stilte heerst, op wat krekels na dan, die overigens ook flink tekeer kunnen gaan. Maar geen verkeer, geen A13 op de achtergrond, geen geloei uit geluidsapparatuur, helemaal niets. Mens, ik kom helemaal bij!
Boink.
Hartstikke leuk, deze tunnel, alleen stoot ik om de drie stappen m’n hoofd. Hier en daar is het plafond niet meer dan anderhalve meter hoog. En dan al die uitsteeksels!
Twee jaar geleden was hij wegens restauratiewerkzaamheden gesloten, maar nu niet meer. Hij is klaar, we kunnen erin!
Boink.
Ongeveer 1200 graden’, vertelt Giorgios, terwijl hij druipend van het zweet met een lange tang zijn roodgloeiende, net gebakken schalen een voor een uit de oven vist. ‘Eénduizend tweehonderd. Pas op!’ waarschuwt hij, met een lachje. ‘Straks staat het hier vol met rook!’
