Ik glij uit mijn bed, omdat ik naar het toilet moet. Een blik op de wekker vertelt mij dat het bijna 9 uur is, zondagochtend. Als ik de badkamer inglip, registreer ik vanuit de keuken het vertrouwde gerinkel van schaaltjes en cornflakes. Zozo, Olaf is vroeg voor zijn doen!
Dag zus, Een jaar of drie geleden gooide je de deur definitief voor mijn neus dicht. Jouw beslissing.
De verbazing van boomhoge Sander (1.95) na onze intensieve tuinarbeid: ‘Sinds wanneer ben ik groter dan de heg??? ‘
Er is dan ook zowat een meter af.
Het is weer tijd voor een kaart naar mijn moeder. Zij is de enige die nog een ansichtkaart van ons krijgt als we op vakantie zijn. Want wie stuurt er vandaag de dag nou nog ansichtkaarten? Precies. Ik, omdat mijn moeder dat nog steeds het leukste vindt.
We gaan naar Evia, het grote bergachtige eiland ten oosten van Attica, nieuwsgierig hoe het daar is. Evia is nog lekker onbekend bij de doorsnee-vakantiegangers. Het heeft veel groen, riviertjes en mooie dorpen. We richten ons op de zuidelijke helft van het langgerekte eiland, vanwege de bergen en kloven. Je kunt er heerlijk wandelen. Veelbelovend!
Het is mij vorig jaar ook al opgevallen. Grieken zijn zo ontzettend positief. Crisis of niet, ze zijn vrolijk, vriendelijk en hebben bijna allemaal tijd voor een praatje.’How are you?’ vragen ze ons. Nou, goed natuurlijk.
’Me too! Yes, Greece, hè! Zon!’ Ter illustratie gaan de armen de lucht in.
