Impressies uit Londen II
Tradities
Nergens ter wereld is de kunst van het in de rij staan zo verheven tot cultuur als in dit land. En in deze stad. De Londenaren lijken het heerlijk te vinden om te gaan queue ‘en. Overal.
Tradities
Nergens ter wereld is de kunst van het in de rij staan zo verheven tot cultuur als in dit land. En in deze stad. De Londenaren lijken het heerlijk te vinden om te gaan queue ‘en. Overal.
Rode stad
Rode stad. Je denkt bij die omschrijving aan Marrakech, of het schilderij van Paul Delvaux, of aan een stad waar men overwegend voor de socialisten stemt. Maar nee, ik bedoel dat allemaal niet. Ik heb het over Londen.
Ze verschijnen steeds vaker. Met de gestaag groeiende populariteit van vooral het sociale medium Facebook kom je ze steeds meer tegen. Tot vervelens toe opgeleukt in mooie vormpjes en lettertjes. En vooral ook zoveel mogelijk in het Engels, want dan is alles nog interessanter blijkbaar. De wijsheden op tegeltjes.
Eerlijk gezegd neem ik slachtofferhulp niet helemaal serieus, heb ik althans nooit gedaan. Het overkomt altijd anderen en ik denk al heel snel: ‘Ach, stel je niet zo aan joh…’
Rustig sta ik bij het zebrapad, te wachten tot voetgangersstoplicht op groen springt.
Ik voel hoe ik er weer ingezogen word. Ik zet me schrap om dat niet te laten gebeuren. Het gebeurt ook niet, maar ik merk hoe het als die jaren wél gebeurd is. Zo gemakkelijk is het om mezelf te laten gaan. Mee te gaan. Hem een plezier te doen.
‘Toch geen Breda! Dank aan NS!’
Het tweetje van mijn oudste laat mij het ergste vermoeden. Ik heb net op de NS-app gekeken hoe laat zijn trein vertrekt en ik zit juist te hopen dat hij wat ik zie misschien zelf ook al gezien had thuis en op de trein gokt die nét drie minuten eerder vertrekt.