Cadeau
Vorig jaar gaf Olaf mij Adele, die prachtige cd 21. Erg onverwacht wat mij betreft, want mijn zoons zijn niet zo gul met verjaardagen van (stief)ouders….. Aangenaam verrast toen, dus, en nog steeds eigenlijk.
Vorig jaar gaf Olaf mij Adele, die prachtige cd 21. Erg onverwacht wat mij betreft, want mijn zoons zijn niet zo gul met verjaardagen van (stief)ouders….. Aangenaam verrast toen, dus, en nog steeds eigenlijk.
Hoe een contact kan wegglijden.
Het is een proces van jaren. Ongemerkt is het al aan de gang voordat ik het in de gaten heb. Terugdenkend constateer ik dat het al zo ’n vijftien jaar geleden begonnen moet zijn.
Familie.
Hogere mikkunst is het. Zo precies kunnen richten, ik wou dat ik dat met een tennisbal kon…..
Wij arriveren bij de tennishal voor de les, waar ik niets vermoedend uit de auto stap, kwebbelend met mijn lief. In één beweging open ik het achterportier om de rackets te pakken. En dan voel ik het.
Flats.
Nee hè. Zoiets gebeurt je toch niet nóg een keer? Toch wel.
We lopen al in de Tiergarten Schönbrunn als mijn lief zich ineens verschrikt en hardop afvraagt: ‘Waar is m ’n petje?
‘Maar ik wil wel een beer zien. Die garantie wil ik. Dat er een beer is. ‘ Mijn lief spreekt op plechtige toon. Zojuist hebben we bedacht dat we wel naar de Tiergarten in Schönbrunn willen. De oudste dierentuin van Europa en ook nog een hele mooie, schrijft men.
Wat kunnen die wijven kijven zeg. Ik dacht toch dat de Weense dames enigszins fijntjes en vriendelijk waren. Nu zullen die ook wel bestaan, maar laat nou net een paar vrouwen vol frustraties ons pad kruisen.