Keurend staat ze me aan te staren, tegenover me, haar armen over elkaar. Ze is graatmager. Goed-, of afkeurend? Dat vraag ik me stilletjes af, terwijl ik op mijn gemak probeer te staan in de kleding die niet van mij is en die ik ook niet zelf uitgezocht heb.
Al acht dagen ging het goed, zonder problemen. Dit wist ik, want wat doen kinderen (ook 18-jarigen) als ze voor het eerst zelfstandig in het buitenland zijn en ze ontmoeten tegenslag? Precies: hun ouders bellen. In dit geval mij, want de vader lost geen problemen op, omdat die ze liever veroorzaakt.
Heel zacht hoor ik onze slaapkamerdeur opengaan. Het is zondagochtend, vroeg. Zeven uur of zo. Ik had hem een paar minuten geleden op de brommer al horen thuiskomen, mijn jongste, na zijn eerste feest dat de hele nacht geduurd heeft.
We zijn een paar dagen met hevig zuchten en verwijtende blikken verder. Dit heeft echter niets geholpen: de achterband van de fiets is nog steeds plat. Lek.
Je zou maar tiener zijn en van je ouders zelf je achterband moeten plakken. Het leven valt dan echt niet mee!
‘Oh kijk, deze gaat wel!’
Drie kilometer, over tamelijk vlak terrein rond Molyvos. Ik hou mijn wandelboekje onder Pauls neus. ‘En een goede beschrijving, kijk maar!’
We hebben wel zin in een mooie wandeling op onze laatste dag op Lesvos. Dus schoenen aan, fototoestel mee, boekje in de hand, en gaan.
Abrupt sta ik stil. Deze uitstalling trekt me aan, ik wil even rustig rondneuzen.
We lopen door de smalle, steile straatjes van Molyvos en het aanbod is overweldigend, voor mij bijna niet te doen, want niets is zo moeilijk als kiezen. Al die prachtige sieraden!
