Erika

Als ik het Ave Maria hoor, zal ik voortaan gelijk terug zijn in de Parijse metrolijn 5 Bobigny. De deuren klappen dicht en vanuit het niets komt er ineens gezang. Aanvankelijk klinkt het als een toeter, maar dat blijkt het niet te zijn.

Eindelijk gaan we naar de Zoo. Al jaren willen we naar de Zoo van Parijs, maar het kwam er niet van. Nu wel. Het is alleen jammer dat de grote Zoo in het Bois de Vincennes een jaar of vijf dicht is wegens renovatie en nog steeds is dat maar niet af.

Heel wat anders: moet ik nou weer een waarschuwing krijgen? Ik weet het heus wel. Ik ben dan wel twintig kilo afgevallen, iedereen denkt natuurlijk: wacht maar, dat zit er zó weer aan, haha! maar ik denk: haha, wacht maar, ik laat dat echt niet gebeuren hoor!

We zitten al aan het hoofdgerecht op ons stekje in het Quartier Latin als ze aan komt zeilen. Lopen kun je het niet noemen, ze is té enorm. Ik schat haar 130 kilo als ze op het te kleine stoeltje aan het tafeltje direct naast ons neerzijgt.

k heb zoveel riemen en schouderbanden om mijn nek, dat ik mijn boekje met de Parijse plattegronden daar gewoon tussen klem. Op mijn buik. Ik heb mijn handen namelijk nodig om te kunnen fotograferen en het boekje zit daar strak genoeg. Dacht ik.