Direct uit het punctueel op tijd gelande vliegtuig gaan wij op grond van de zeer summiere informatie op ons formulier zoek naar de balie waar onze Romapassen klaar moeten liggen. Net als in Parijs kunnen we daarmee weer ongelimiteerd in het openbaar vervoer, musea en monumenten in en uit, zonder wachtrijen.
Het was alsof het stuk over mijzelf ging. Wat een herkenning, zo onverwacht.
Ik was het meisje dat op de kleuterschool al die jaren geen mond opendeed. En dan echt geen woord gezegd heeft, zelf mijn naam niet.
Rinkeldekinkel. Daar gaat hij. En omdat ik in het halfdonker sta, zonder bril en mijn handen vol heb met een stapeltje opgevouwen kleding, kan ik niet zien wat er gebeurt. Ik voel alleen dat hij weer van mijn vinger valt. Rinkeldekinkel op de grond. En weg is hij. Spoorloos.
Mijn trouwring.
‘Ja klopt, wij zijn thuis! Ja hoor natuurlijk wil ik wel voor jouw hamster zorgen. Een dwerghamster! Speedy heet hij, okee en wat zeg je? O, hij bijt? Hij bijt hard? Nou, ik zal op mijn vingers passen…
Het is hartstikke mooi: een CombiPass voor honderd musea en het openbaar vervoer. Twee dagen geldig en nergens wachtrijen! Natuurlijk nemen we die. Online bestellen we ze, drie dagen voor we afreizen naar Parijs. Ze worden bij het hotel afgeleverd een dag voor aankomst, zo wordt ons gegarandeerd.
Als je er vertoeft, moet je er ook in. Dus hijsen wij ons in bakpak, Paul en ik, en gaan ook wij te water in het Gardameer. De jongens gaan elke dag een paar uur, al dan niet vrijwillig in Sanders’ geval, want die moet af en toe op het idee gebracht worden en dan gaat hij wel hoor.
