We zitten al aan het hoofdgerecht op ons stekje in het Quartier Latin als ze aan komt zeilen. Lopen kun je het niet noemen, ze is té enorm. Ik schat haar 130 kilo als ze op het te kleine stoeltje aan het tafeltje direct naast ons neerzijgt.
‘U fietst 25% meer dan gemiddeld voor uw leeftijd’, sprak de cardioloog goedkeurend tegen mijn lief. ‘De vernauwing in de vaten is minder geworden!’
Als dat geen goed nieuws is!
k heb zoveel riemen en schouderbanden om mijn nek, dat ik mijn boekje met de Parijse plattegronden daar gewoon tussen klem. Op mijn buik. Ik heb mijn handen namelijk nodig om te kunnen fotograferen en het boekje zit daar strak genoeg. Dacht ik.
In het spoor van de Da Vinci-code wil ik nou wel eens die Ligne Rose zien: de historische nulmeridiaan die zo ’n grote rol in het boek van Dan Brown speelt en die dwars door Parijs loopt, gemarkeerd door medaillons van de negentiende-eeuwse wiskundige Arago, die de lijn opnieuw berekend heeft.
Als ik me overgeef aan het verhaal vergeet ik dat het een toneelvoorstelling is. Dan staat hij daar gewoon echt, in levenden lijve. Ramses.
Waarschijnlijk sliep ik nog maar net. Een blik op de wekker gaf de tijd: 03:00 uur. Voor de oud-en-nieuwjaarsnacht is het niet heel bijzonder als je dan net je bed ingerold bent. Ineens ontwaar ik vlak boven mij het hoofd van mijn oudste en daar schrik ik van.
