In het spoor van de Da Vinci-code wil ik nou wel eens die Ligne Rose zien: de historische nulmeridiaan die zo ’n grote rol in het boek van Dan Brown speelt en die dwars door Parijs loopt, gemarkeerd door medaillons van de negentiende-eeuwse wiskundige Arago, die de lijn opnieuw berekend heeft.
Als ik me overgeef aan het verhaal vergeet ik dat het een toneelvoorstelling is. Dan staat hij daar gewoon echt, in levenden lijve. Ramses.
Waarschijnlijk sliep ik nog maar net. Een blik op de wekker gaf de tijd: 03:00 uur. Voor de oud-en-nieuwjaarsnacht is het niet heel bijzonder als je dan net je bed ingerold bent. Ineens ontwaar ik vlak boven mij het hoofd van mijn oudste en daar schrik ik van.
Die avond gaat hij naar een concert in Tilburg, mijn oudste. Samen met zijn kameraad Max. De kaartjes zijn al een halfjaar in huis, geloof ik; en de voorpret is reeds wekenlang voelbaar. Hoorbaar, ook.
Is je studietijd een van die periodes in je leven die veel impact heeft? Een van de periodes die de meeste indrukken achterlaat? Hangt ervan af natuurlijk wat je allemaal doet in die jaren, maar het zou kunnen. Wat mij betreft wel. Dat merkte ik pas toen ik na zoveel jaren weer in Groningen rondliep.
Onze mobieltjes lagen te stuiteren op tafel. Hoe emotioneel wil je een verslag van een voetbalwedstrijd hebben? Ajax-REal Madrid. Hoe een avondje voetbal kijken dat verachtingsvol, zelfs hoopvol begint, kan eindigen in pure wanhoop.
